พั่งพั่งลองทบทวนความคืบหน้าของเรื่องในตอนนี้ ก่อนหยิบโทรศัพท์ของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษา
“อาจารย์คะ ช่วงสองสามวันนี้หนูไม่ค่อยสบายจริง ๆ ค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้ขอลาล่วงหน้า ร่างกายไม่มีแรงเลยสักนิด หนูขอยื่นใบลาย้อนหลังได้ไหมคะ?”
เสียงผู้หญิงนุ่มหวานดังมาจากปลายสาย แต่เห็นได้ชัดว่าลมหายใจอ่อนแรง ฟังดูเหมือนกำลังป่วยหนัก
อาจารย์ที่ปรึกษาแยกเรื่องส่วนตัวกับงานได้ชัดเจนมาโดยตลอด ตอนนี้เสิ่นพั่งพั่งขาดเรียนไปเกินหนึ่งวันแล้ว เธอกำลังเตรียมติดต่อหาอีกฝ่าย หากติดต่อไม่ได้ก็จะต้องแจ้งผู้ปกครอง
แต่พอได้ฟังคำขอโทษเสียงอ่อนของพั่งพั่ง ไม่รู้เป็นเพราะเสียงของนักศึกษาคนนี้ไพเราะเกินไปหรืออย่างไร เธอก็เผลอพูดปลอบออกไปโดยไม่รู้ตัว
“ฟังจากเสียงแล้วดูไม่ค่อยดีจริง ๆ ไปโรงพยาบาลหรือยัง?”
“อาจารย์คะ เมื่อวานอาการค่อนข้างหนัก วันนี้ดีขึ้นนิดหน่อยแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้ามีอาการร้ายแรง หนูจะไปโรงพยาบาลเอง แค่ยังต้องพักอีกสองวัน อาจารย์ช่วยอนุมัติลาให้หนูได้ไหมคะ?”
พั่งพั่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล