แววตาของเวินชูหลี่พลันลุ่มลึกขึ้น ความจริงแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาหมกมุ่นอยู่กับการศึกษาด้านการแพทย์มาโดยตลอด ไม่เคยคบหากับผู้หญิงคนไหนอย่างใกล้ชิดเลย จนกระทั่งพ่อแม่เป็นห่วงเรื่องความรักของเขาและถามอยู่หลายครั้ง เขาถึงยอมตอบรับเข้าร่วมรายการนี้ในที่สุด
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกไม่ถึงว่าจะรู้สึกพิเศษกับหญิงสาวตรงหน้าได้ถึงเพียงนี้ ตั้งแต่วินาทีที่เธอปรากฏตัว สายตาของเขาก็เผลอจับจ้องอยู่ที่เธอโดยไม่รู้ตัว
เขาลุกขึ้น เอ่ยกับพั่งพั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ขึ้นไปวางของแล้วพักก่อนเถอะ ฉันจะไปเตรียมอาหาร ไม่ต้องรีบร้อนนะ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันลงมานะคะ”
ลู่จื่ออันมองแผ่นหลังของพั่งพั่งที่เดินขึ้นบันไดไป ความริษยาค่อย ๆ เกาะกุมหัวใจ เธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน แต่เวินชูหลี่กลับแทบไม่ชายตามอง ต่อให้พูดกับเธอ ก็ยังทำให้รู้สึกว่ามีระยะห่าง ดูห่างเหินอย่างยิ่ง แต่พอเป็นเสิ่นพั่งพั่ง เขากลับอ่อนโยนถึงเพียงนี้
เธอเม้มปาก ก่อนตัดสินใจทุ่มเทความสนใจไปที่ฟู่เยี่ยนเจ๋อให้มากขึ้นชั่วคราว จากนั้นก็ขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง ไม่อยากเห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันอีก
ไม่นานหลังจากพั่งพั่งวางของเสร็จ เธอก็ลงมาข้างล่าง
ตอนนั้นเป็นเวลาหกโมงพอดี การถ่ายทอดสดเริ่มขึ้นแล้ว
“มาแล้ว!”
“รอมาทั้งวันเลย วันนี้ไปทำงานแล้วเห็นทุกคนกำลังดูถ่ายทอดสดกันอยู่ด้วย”
“ฉันกับรูมเมตเพิ่งจะเห็นตรงกันเรื่องรสนิยมเป็นครั้งแรก พั่งพั่ง สาวอันดับสาม สวยเกินไปแล้ว”