หยางหยางหลุบตาลง ก่อนถามเสียงนุ่มว่า “ตอนแรกที่คุณมาร่วมรายการนี้ คุณตั้งใจมาหาแฟนสาวเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนเจ๋อตอบโดยไม่ต้องคิด “เปล่า”
“แล้วตอนนี้ล่ะ คุณเปลี่ยนใจหรือยัง?”
หลังถามจบ หยางหยางก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ดวงตาหวานฉ่ำราวดอกท้อที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อยู่เสมอ ยามนี้ยิ่งอ่อนโยนละมุนละไม แววตาจริงใจและเปี่ยมร้อนแรง
ในที่สุดฟู่เยี่ยนเจ๋อก็ตระหนักขึ้นมาอย่างเชื่องช้าว่า หัวใจของเขากำลังหวั่นไหว
แววตาชายหนุ่มขยับเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบและทุ้มต่ำเช่นเดิม ทว่าความเปลี่ยนแปลงในนั้นกลับสังเกตได้ไม่ยาก
“เปลี่ยนแล้ว เพราะคุณ”
แก้มขาวผ่องของหยางหยางขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว เธอถามว่า “ฟู่เยี่ยนเจ๋อ ไม่มีใครบอกคุณเหรอว่าคุณพูดตรงเกินไป?”
ฟู่เยี่ยนเจ๋อชะงักไป ก่อนจะทบทวนความทรงจำอย่างรวดเร็ว แล้วตอบตามตรง “ไม่มี ปกติผมไม่ค่อยคุยกับใคร”
หยางหยางหัวเราะคิก “ประธานฟู่ ที่แท้คุณก็ทื่อเหมือนกันนะ”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาคลอไปกับน้ำเสียงออดอ้อนราวกับแมวร้องของหยางหยาง ทำให้หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบลงไปอีก
บรรยากาศชวนใจเต้นอบอวลอยู่รอบตัวทั้งคู่
แต่แล้วทีมงานก็ออกมาเตือน
“ครบ 20 นาทีแล้วค่ะ ขอเชิญหยางหยางเลือกแขกรับเชิญชายอีกท่านมาพูดคุยนะคะ”
ข้อความวิ่งบนหน้าจอเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ
“อย่าเพิ่งสิ อย่าเพิ่งเพิ่มเวลาอีก 20 นาทีได้ไหม ฉันยังดูไม่พอเลย”
“ฉันจะฟินตายอยู่แล้ว คราวนี้ฉันชูป้ายเชียร์คู่ฟู่กับหยางหยางแล้ว ไม่มีวันเปลี่ยนใจอีก”
“ภรรยาของฉันยั่วเก่งเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่ประธานฟู่ที่โดนเธอกุมอยู่หมัด ฉันเองก็โดนเข้าเต็ม ๆ”