ฉันคิดว่าฉันควรไปเผชิญหน้ากับเมียน้อยนั่นได้แล้ว
บริษัทสามีฉันทำธุรกิจการเงินการค้าระหว่างประเทศ เป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ติดอันดับ 100 อันดับแรกของเมืองหลวง
เขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทสาขา ดูแลด้านการเงิน มีอำนาจในบริษัทอยู่ไม่น้อย
ฉันมาถึงที่ทำงานของสามี จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ครั้งนี้พนักงานต้อนรับสาวเปลี่ยนไปแล้ว เป็นคนสวยที่ฉันไม่รู้จัก
พอเธอถามว่าฉันมาทำอะไร ฉันเลยบอกว่าฉันคือภรรยาของหัวหน้าแผนกเสวีย
พนักงานต้อนรับสาวเข้าใจดี ถามว่าต้องการให้แจ้งสามีฉันไหม
ฉันบอกเธอว่าไม่ต้อง ฉันเข้าไปเองก็ได้
พนักงานต้อนรับสาวมองฉันอย่างมีเลศนัย เหมือนกำลังจะได้กินเผือกยังไงยังงั้น
ฉันเดินเข้าไปหา office ของสามีทันที
พอมาถึงด้านนอก ถึงได้รู้ว่าผู้ช่วยผู้ชายของเขาเปลี่ยนเป็นผู้หญิงสวยแล้ว
ผู้หญิงสวยนั่นคือเมียน้อยที่ฉันเคยเจอครั้งก่อน สำนักงานของเมียน้อยตั้งอยู่ด้านนอกสำนักงานสามีฉัน สะดวกต่อการ "แอบมีสัมพันธ์กัน" จริง ๆ
เพราะกว่าจะถึงสำนักงานสามี ต้องผ่านโต๊ะทำงานของเมียน้อยก่อน
เธอเห็นฉันเข้ามาก็ถามอย่างประหลาดใจว่า "คุณผู้หญิง เชิญคุณมาหาใครคะ มีนัดหรือเปล่า"
ตอนเข้าใกล้เธอ ฉันได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ กลิ่นดอกมะลิ
ใช่อยู่แล้ว
เหมือนกับกลิ่นน้ำหอมบนตัวสามีฉันทุกประการ
ฉันจ้องดูการแต่งตัวของเธออย่างละเอียด ดูอ่อนแอน่าสงสารจริง ๆ ดวงตาโต จมูกเล็ก ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวชุ่มชื่น ผมตรงยาวสลวยดำ สวมชุดทำงานสีฟ้าอ่อน
ป้ายชื่อของเธอเขียนว่า หยางอวี่เฟย
ฉันยิ้มพร้อมเอ่ยว่า "ฉันเป็นภรรยาหัวหน้าเสวียของพวกเธอ" แล้วฉันจงใจถามว่า "เขาอยู่ในสำนักงานไหมคะ"
ได้ยินคำตอบของฉัน เมียน้อยก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ปรับสีหน้าเป็นปกติได้ทันที ชี้ประตูสำนักงานสามีฉันแล้วบอกว่า "อ๋อ อยู่ค่ะ คุณเข้าไปได้เลย"
ฉันพูดว่า "วันนี้ฉันไม่ได้มาหาหัวหน้าเสวีย ฉันมาหาคุณ คุณหยาง"
พอพูดจบ ทุกคนในสำนักงานก็มองมาที่ฉัน
ใบหน้าขาวสะอาดของหยางอวี่เฟยแวบแววตื่นตระหนก ถามเสียงเบาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ภรรยาหัวหน้าเสวีย คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ"
เธอทำหน้าซื่อใสไร้เดียงสาเต็มที่
ฉันยิ้มแล้วพูดว่า "เราคุยกันหน่อยได้ไหม"
หยางอวี่เฟยตะลึง มองไปทางประตูสำนักงานสามีฉันตามสัญชาตญาณ หวังให้สามีฉันออกมาช่วยคลี่คลายให้
ดูเหมือนเธอจะไม่คิดว่าฉันในฐานะเมียหลวงจะมาปรากฏตัวกะทันหัน ไม่คิดว่าฉันจะมาหาเธอโดยตรง
ฉันยิ้มอย่างสงบ น้ำเสียงอ่อนโยน "ไปกันเถอะ"
หยางอวี่เฟยก้มหน้ายืนอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไม่ยอมไป มีท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนถูกรังแก
คงมีใครบางคนไปบอกสามีฉัน
สามีฉันได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอก ก็เปิดประตูสำนักงานออกมา
เขาถอดสูทแล้ว ใส่เสื้อเชิ้ต ผูกเนกไท ดูเป็นหนุ่มมาดผู้ดี
เห็นฉันมาที่บริษัท เขาก็ตกใจมาก แล้วก็มองหยางอวี่เฟยที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่
เขาเดินเร็ว ๆ มาหาฉัน พูดว่า "ที่รัก เธอมาได้ไง"
"แวะมาดูเลขาคนใหม่ของเธอ ไม่ได้เหรอ"
ฉันพูด
สามีฉันมีอะไรกับเลขาคนนี้จริง ๆ ปฏิกิริยาแรกคือปกป้องเมียน้อย จับมือฉัน พูดเสียงเบาว่า "ที่รัก อวี่เฟยเป็นเด็กดีนะ
อย่าเอาแต่สงสัยไร้สาระไปวัน ๆ เลย ว่าแต่... เธอกลับไปก่อนดีไหม มีอะไรเราค่อยคุยกันที่บ้าน"
ถึงเขาจะพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ฉันก็มองออกว่าเขาไม่พอใจอยู่ภายใต้ท่าทีสงบ
สายตาเขามองไปทางเมียน้อยเป็นระยะ
ตอนนี้เขาห่วงเมียน้อยมากกว่า
ฉันมองเขาอย่างลึกซึ้ง เสื้อเชิ้ตคุณภาพดีที่ฉันรีดให้เรียบร้อย เนกไทสีเทาเงิน ท่าทางสุขุมหล่อเหลา
ใบหน้าเขาไม่มีความกระตือรือร้นแบบหนุ่มอีกแล้ว แต่กาลเวลาหล่อหลอมให้เป็นธุรกิจรุ่นใหญ่ที่สูงส่งและมีออร่า
หน้าตาดูดีขึ้นด้วย
จากเด็กหนุ่มที่ขัดสนและเคอะเขิน เขาเติบโตเป็นนักธุรกิจที่เฉียบแหลมและหล่อเหลา
แต่หัวใจเขาอยู่ที่เมียน้อยแล้ว
ฉันพูดว่า "วันนี้ฉันไม่ได้มาหาเธอ ฉันมาหาเขา ที่รัก ฉันขอคุยกับเลขาเธอเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม"
"ที่รัก อย่าไร้สาระ นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่ที่คุยเล่น ถ้าไม่มีอะไรก็กลับบ้านไปเถอะ"
สามีฉันไม่คิดว่าฉันจะขอแบบนี้ ขมวดคิ้วพูด
ฉันยิ้มบาง ๆ แล้วเดินตรงไปหาเมียน้อย ตบหน้าเธออย่างแรง
เพียะ!
หน้าเธอแดงช้ำ
ฉันพูดว่า "สาว ๆ อาชีพอะไรดี ๆ ไม่ทำ มาทำตัวเป็นเมียน้อยคนอื่น ไม่รู้เหรอว่าคุณเซวียของพวกเธอมีภรรยาแล้ว"
หยางอวี่เฟยร้องไห้
สามีฉันโกรธมาก เดินมาแล้วตะคอกใส่ฉัน "เจียงม่าน เธอนี่เกินไปแล้ว"
ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แค่พูดกับสามีอย่างใจเย็นว่า "เสวียฟาน เซ็นใบลาพักให้เธอ ฉันชวนเธอไปนั่งร้านกาแฟแถวนี้ เว้นแต่เธออยากให้เรื่องบานปลาย ให้ทุกคนหัวเราะเยาะ"
สามีฉันคิดครู่หนึ่ง ที่ร้านกาแฟสาธารณะเป็นที่สาธารณะ ฉันคงไม่ทำร้ายเมียน้อย
เขาว่า "ฉันไปด้วย"
"ไม่"
ฉันว่า "เรื่องเธอฉันจะค่อย ๆ สะสางทีหลัง วันนี้ฉันมาหาแค่คุณหยาง"
สามีฉันรักหน้าตัวเองที่สุด
เขาเองก็ทนให้ลูกน้องมุงดูชีวิตส่วนตัวไม่ไหว
เขาพยักหน้าเซ็นใบลา ให้หยางอวี่เฟยมาคุยกับฉันที่ร้านกาแฟ
เราผู้หญิงสองคนมาถึงร้านกาแฟ
ฉันนั่งลง ดื่มกาแฟ สั่งนมให้เมียน้อยแก้วหนึ่ง
เห็นเธอยังเด็ก เพิ่งเริ่มชีวิตการทำงาน ฉันจึงพูดกับเธอว่า "พึ่งจบมหาวิทยาลัยก็มาเป็นเมียน้อยผู้ชายรวยเลยนะ ไม่รู้เหรอว่ามันเป็นเรื่องน่าอาย"
หยางอวี่เฟยเปลี่ยนท่าทางอ่อนแอตรงหน้าฉันทันที เงยหน้าขึ้น จ้องฉันด้วยสายตาศัตรู "พี่คะ ก็พี่นั่นแหละที่ไม่มีปัญญาผูกใจผู้ชาย ฉันเด็กกว่าพี่ สวยกว่า รูปร่างดีกว่า ทำไมพี่ถึงได้แต่งงานกับผู้ชายที่ประสบความสำเร็จอย่างคุณเซวีย แล้วฉันจะแต่งบ้างไม่ได้"
ฉันอึ้งไป
ฉันนึกว่าเมียน้อยคนนี้ดูเรียบร้อยดี อาจจะมีความละอายใจอยู่บ้าง
แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่ปิดบังต่อหน้าฉันด้วยซ้ำ
เป็นนังนางเอกสร้างภาพจริง ๆ
ฉันเปิดประเด็นทันทีว่า "สามีฉันคงใช้เงินให้เธอไม่น้อยเลยนะ"
"พี่คะ คุณเซวียบอกว่าเขารักฉัน เขาเต็มใจให้เงินฉันเอง เขาบอกว่าเขารังเกียจภรรยาตัวเองมาก เบื่อที่พี่อยู่บนเตียงเหมือนปลาตาย เกลียดที่พี่แต่งตัวเป็นแม่ศรีเรือนไม่ยั่วยวน ชังที่พี่ไม่ยอมมีลูกคนที่สองตายยังไงก็ไม่ยอม..."
หลินอวี่เฟยกะพริบตาแล้วพูด
ฉันยิ้มฟังเธอเล่า หยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมา พูดกับเธอว่า "สรุปว่าเธอไม่มีศีลธรรมเลยสินะ แต่สังคมเราก็ยังต้องรักษากฎหมายและศีลธรรมอันดีงาม
ลองเดาดูสิ ถ้าฉันส่งบทสนทนาวันนี้ไปยังอีเมลฝ่ายบุคคล พรุ่งนี้เธอจะถูกไล่ออกไหม"
เธอยังเด็ก แต่ในวงการการเงินนี้ ตราบใดที่ยังไม่เปิดโปง ทุกคนก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ แต่พอถูกเปิดโปง ชื่อเสียงเมียน้อยของเธอก็เหม็นหึ่ง
หลินอวี่เฟยเห็นฉันอัดเสียงแล้วก็ตะลึง
ฉันได้ยินเสียงเดินมาจากข้างนอกร้านกาแฟ เห็นเงาดำด้วยหางตา สามีฉันก็มาถึงในเวลานี้
คิดว่าเมียน้อยเองก็เห็นเช่นกัน
เธอลุกขึ้นทันที ร้องไห้พร่ำ ๆ ว่า "พี่คะ หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น หนูไม่ได้ตั้งใจนะ …ฮือ ๆ หนูขอโทษพี่ หนูนี่แหละที่ทำลายชีวิตคู่พี่
หนูไปแล้ว หนูจะเก็บของกลับบ้านพรุ่งนี้เลย ถึงแม่จะด่า พ่อจะตี พี่ชายจะซ้อม หนูก็จะไปพรุ่งนี้ พี่สบายใจได้ หนูไม่ทำลายครอบครัวพี่ ฮือ ๆ …"
สามีฉันเห็นดังนั้นก็เดินมาสวมกอดเมียน้อยไว้ พูดกับฉันว่า "เธอจะเอายังไง"
ฉันพูดว่า "เสวียฟาน เราหย่ากันเถอะ"
สามีฉันได้ยินสามคำนี้ ก็ลังเล
เขาพูดว่า "เธอไปฟังเรื่องเหลวไหลมาจากไหน ผมกับคุณหยางเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา เธอกลับบ้านกับผมเถอะ"