เจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งใจจะถามหลันเกี่ยวกับเรื่องดวงตาของเขา แต่ยังแช่อยู่ในบ่อน้ำ จึงไม่เหมาะที่จะพูดคุยกัน
"เราขึ้นฝั่งก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ!"
หลันพยักหน้า แล้วอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับขึ้นฝั่ง
ไป๋เฉินเดินเข้ามา ใช้พลังวิเศษทำให้ตัวของเจียงเนี่ยนเนี่ยนแห้งสนิท สายตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนจับจ้องไปที่หลันซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย
ดวงตาคู่นั้นที่เคยเพียงแค่มองก็ทำให้คนใจเต้น บัดนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกาย ทำให้นางยากที่จะยอมรับได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินไปข้างหลัน ยกมือขึ้นจะแตะดวงตาของเขา "ดวงตาของเจ้า..."
หลันรีบหันหน้าหนี หลบมือของเจียงเนี่ยนเนี่ยน
มือของเจียงเนี่ยนเนี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ นางสัมผัสได้ถึงการปฏิเสธของหลัน
"นายหญิง เรามายกเลิกสัญญากันเถิด!"
จู่ๆ หลันก็เอ่ยขึ้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนร้อนใจ "เหตุใดเล่า?"
หลันเม้มริมฝีปาก "แม้ครั้งนี้ข้าจะทะลวงสำเร็จ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยดวงตา ข้า..."
"แล้วอย่างไรเล่า?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะคอก
"ข้ากลายเป็นสัตว์พิการแล้ว ไม่คู่ควรกับนายหญิงอีกต่อไป..." ขณะที่พูด หลันกำกระโปรงหนังสัตว์แน่น
เขาไม่ยอมแพ้จริงๆ เขาแค่อยากทะลวงไปให้ถึงขั้นเจ็ดดาวให้เร็วขึ้น ด้วยความใจร้อน จึงมิคาดคิดว่าผลของการทะลวงต่อเนื่องจะทำให้เขามองไม่เห็นอีกต่อไป
"อะไรเรียกว่าสัตว์พิการ?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนโกรธจนจับมือหลัน "บางทีเจ้าอาจแค่มองไม่เห็นชั่วคราวก็เป็นได้?"
หลันยิ้มขมขื่น ร่างกายของเขา ใครเล่าจะรู้ดีไปกว่าตัวเขาเอง ตอนทะลวงพลังพลันเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล สุดท้ายรวมตัวอยู่ที่ดวงตา ทำให้เส้นประสาทดวงตารับพลังมหาศาลนั้นไม่ไหว จึงไหลออกมาเป็นเลือดตา