เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะลึงงัน
นางออกจากอ้อมกอดของมั่วฉือ แล้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
เมื่อครู่พวกเขายังเร่าร้อนอยู่ด้วยกัน บัดนี้กลับมาพูดถึงเรื่องให้นางร่วมสัญญากับผู้อื่น มันเหมาะสมหรือ?
"ข้ารู้ว่านายหญิงกำลังคิดอะไรอยู่" มั่วฉือหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับมาซบที่อก "เมื่อถึงฤดูหนาว ให้มีเพียงไป๋เฉินคนเดียวคอยดูแลท่าน ข้าไม่วางใจ หลาน่อแม้จะดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ แต่ก็ภักดีต่อนายหญิง ส่วนอวิ๋นเจวี๋ยกับหล่านเยว่ ตอนนี้ดูไม่มีทีท่าจะคิดร้าย หากพวกเขายินดี การร่วมสัญญาแต่เนิ่น ๆ ก็เป็นเรื่องดีที่สุด"
"และอีกอย่าง--" มั่วฉือกล่าวพร้อมกับยืดเสียงท้าย "เท่าที่ข้ารู้ หลาน่อรอคอยวันร่วมสัญญาอย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว!"
อะไรนะ รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที
"นอนเถิด!" มั่วฉือตบหลังเจียงเนี่ยนเนี่ยนเบา ๆ "นายหญิงค่อย ๆ คิดได้ ท้ายที่สุดจะทำอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับความเห็นของนายหญิงเอง"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตอบรับเบา ๆ แล้วยื่นมือโอบเอวมั่วฉือ ซบหน้าลงบนอกของเขา แล้วหลับไปอย่างสนิท
บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อคืนได้ออกแรง หรือเพราะมั่วฉือเป็นพ่อของลูกสัตว์ในท้อง มีเขาอยู่ด้วย ทั้งนางและลูกถึงได้รู้สึกอบอุ่นใจ การนอนหลับคืนนี้จึงดีเป็นพิเศษ
ตื่นเช้าขึ้นมา รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปทั้งตัว
"นายหญิง มั่วฉือกับอวิ๋นเจวี๋ยและหล่านเยว่ออกไปล่าสัตว์แล้ว อีกเดี๋ยวข้าต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย จะให้หลาน่ออยู่เป็นเพื่อนท่าน"