"มั่วเป่ย!"
ลั่วซินเรียกเบาๆ เพียงเท่านี้ มั่วเป่ยก็เปลี่ยนจากท่าทางองอาจโอหังกลายเป็นสุนัขน้อยว่าง่ายในทันใด ทว่าเขายังคงไม่ยอมจำนนนัก ส่งสายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างแรงหนึ่งทีแล้วจึงเลิกรา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกจนพูดไม่ออก ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นิดเดียวกับคนประเภทนี้
"เจียงเนี่ยนเนี่ยน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจที่ข้ารับมั่วเป่ยมา แต่ข้าก็ได้ร่วมสัญญากับเขาไปแล้ว..." ลั่วซินทำท่าทางเก้อเขินยิ่งนัก ถึงกับคิดจะเผยตราประทับสัตว์ให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนดู
"อย่า!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบห้ามปราม "เจ้าวางใจเถิด บัดนี้ข้าไม่มีเยื่อใยต่อมั่วเป่ยแม้แต่น้อย!"
ลั่วซินไม่ปักใจเชื่อ นางจงใจวิ่งมาอวดต่อหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยนเพื่อให้อีกฝ่ายโกรธ แล้วให้บรรดาสามีสัตว์ของนางได้เห็นด้านโหดร้าย แต่นางกลับไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ เลย?
"เรื่องระหว่างเจ้ากับมั่วเป่ย ข้าก็ได้ยินมั่วเป่ยเล่าให้ฟังแล้ว ข้า..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหมดความอดทน ตะคอกตัดบทเสียงดัง "จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ข้าถามหน่อยเถิด หูของเจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
ลั่วซินเบิกตาโตกลมโตอย่างบริสุทธิ์ใจ "หมายความว่าอย่างไร?"
"ข้ากล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเมื่อก่อนเป็นเพราะข้ามีตาหามีแววไม่ จึงได้มองมั่วเป่ยผู้ไร้ประโยชน์เช่นนี้เข้าตา บัดนี้เมื่อเขาเป็นสามีสัตว์ของเจ้าแล้ว ก็ขอร้องเถิด จงพาเขาหายไปจากสายตาข้าเสียที ได้หรือไม่?"
เมื่อเห็นว่าในดวงตาเจียงเนี่ยนเนี่ยนไร้ซึ่งความคิดถึงมั่วเป่ยแม้เพียงเสี้ยว ลั่วซินเริ่มหวั่นใจ