“ตัวทางซ้ายที่มีจุดขาวบนคอ คือเหลี่ยเฟิง!”
ไป๋เฉินสังเกตเห็นความสับสนในแววตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยน จึงเอ่ยปากบอกด้วยตนเอง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าไป๋เฉินจะสังเกตได้ละเอียดขนาดนี้ ทั้งที่ตนเองแสร้งทำเป็นปกติได้ดีแล้ว กลับยังถูกเขาจับได้อีก
“นายหญิงแยกไม่ออกหรือ?”
อิ๋นชวนเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
บรรดาสามีสัตว์ที่เหลือต่างก็หันมามองเจียงเนี่ยนเนี่ยน ในแผ่นดินสัตว์ สตรีสัตว์มองเห็นความแตกต่างของร่างสัตว์เพศผู้ได้ในพริบตา ไม่อย่างนั้นเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะมองไม่ออกจริงๆ หรือ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยน: นี่ไม่ใช่ความผิดของข้าจริงๆ นะ สำหรับพวกเจ้า มันก็แค่คล้ายกัน แต่แยกได้ แต่ในสายตาข้า พวกมันเหมือนกันทุกตัวเลย!
“ตอนนี้ตัวไหนคือเหลี่ยเฟิง?”
เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ตอบ อิ๋นชวนจึงอยากให้พิสูจน์ให้เห็นจริง ๆ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยกมือขึ้นอย่างมั่นใจ แต่กลับพบว่ามุมไม่ถูกต้อง มองไม่เห็นเลยว่าบนคอของอินทรียักษ์มีขนสีขาวหรือไม่
นางถึงกับตะลึงไปหมด
เหล่าสามีสัตว์ก็ตะลึงตามไปด้วย
ปรากฏว่านายหญิงของพวกเขา แยกเพศผู้ในร่างสัตว์ไม่ออกจริง ๆ!
“งั้นนายหญิงก็จำพวกเราไม่ได้จริงๆ สินะ!”
อิ๋นชวนถามด้วยความตกใจ จากนั้นก็โล่งใจ “ดีที่นายหญิงจำสามีสัตว์ของตัวเองได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป คงกลายเป็นเรื่องขบขันใหญ่โต!”
แม้จะเป็นเพียงคำพูดเล่น แต่สีหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยนและสามีสัตว์อีกหลายคนก็เปลี่ยนไป เพราะนอกจากอิ๋นชวนแล้ว คนอื่นต่างรู้ดีว่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนอาจไม่เพียงแค่จำเหลี่ยเฟิงไม่ได้ หากแต่แยกเพศผู้ร่างสัตว์ทุกเผ่าพันธุ์เดียวกันไม่ออกโดยสิ้นเชิง