ติดต่อกันหลายวัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่เห็นกังหย่าอีกเลย
นึกไปว่า บางทีวันที่ตนเองถูกอาฉือพาออกมา คงทำให้กังหย่าคิดว่านางคงไม่เต็มใจจะรับเขา เขาจึงไม่ได้ตามมา
“นายหญิง กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?” อาฉือถือผลไม้สดที่เพิ่งเก็บมาเดินเข้ามาใกล้เจียงเนี่ยนเนี่ยน “ที่ตรงนี้มีเพียงเราสองคน ไม่น่าเบื่อไปหรือ?”
ก่อนหน้านี้ที่เผ่าหมาจิ้งจอก มักมีสตรีสัตว์ประหลาดมาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยนเล่นเสมอ และเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คุยกับพวกนางอย่างสนุกสนานทุกครั้ง
แต่ในป่าหมอกควัน แม้แต่สตรีสัตว์ประหลาดก็ไม่มี แม้แต่เพศผู้ก็มีเพียงพวกเขาไม่กี่คน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า “ไม่น่าเบื่อเลย โอกาสที่เงียบสงบเช่นนี้หายากนัก ดีจะตาย!”
นี่ไม่ใช่การปลอบอาฉือ แต่เพราะนางชอบความเงียบสงบจริงๆ ถึงแม้นางจะไม่รังเกียจความครึกครื้น แต่เมื่อมีผู้คนมากมาย นางมักจะฝืนตัวเองให้เข้ากับผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว ทำให้รู้สึกเหนื่อย
แต่เมื่ออยู่คนเดียว อยากทำอะไรก็ทำ หรือไม่ทำอะไรเลย ก็รู้สึกสบายใจ
ทันใดนั้น เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นอาฉือจ้องไปที่ทิศหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียด นางจึงอดถามไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร...” อาฉือพูดพลางลุกขึ้นยืน “จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในป่าหมอกควันมีผลไม้หน้าตาแปลกประหลาดอยู่ชนิดหนึ่ง คิดว่าน่าจะกินได้ ข้าน้อยจะไปเก็บมาให้”