กังหย่าครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ จึงรู้ว่าหมาป่าหิมะตัวนั้นหมายความว่าเขาหน้าตาไม่หล่อพอ
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
กังหย่าเคลื่อนมาอยู่ข้างกายอิ๋นชวนในพริบตา คว้าขอบหนังสัตว์ที่เขาสวมใส่กระชากเขาไปกระแทกกับลำต้นไม้ด้านหลัง แรงปะทะหนักถึงขนาดใบไม้ร่วงหล่นลงมาสองสามใบ
“หยุดเดี๋ยวนั้น!”
แม้อิ๋นชวนผู้นี้จะไร้หัวคิด วจีก็ทิ่มแทง แต่เขามิได้มีเจตนาร้าย
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าเช่นไรเขาก็เป็นสามีสัตว์ของนาง เจียงเนี่ยนเนี่ยนย่อมไม่อาจทนดูเขาถูกกลั่นแกล้งได้
“สตรีสัตว์น้อย นี่เป็นความตั้งใจของพวกเขาหรือของเจ้า?” กังหย่าจ้องไปทางเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วเอ่ยถาม “บนแผ่นดินสัตว์ พลังคือทุกสิ่ง จะมองเพียงรูปลักษณ์ไปใยมีประโยชน์อันใด?”
“ไม่ว่าเป็นความตั้งใจของใคร เจ้าไม่ควรลงมือโดยพลการ!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพร้อมก้าวขึ้นไปผลักกังหย่าออก แล้วดึงอิ๋นชวนมาไว้เบื้องหลังนาง “อีกทั้ง เจ้ายังมิใช่หรือที่อยากเป็นสามีสัตว์ของข้า? ข้ายังมิทันเอ่ยสิ่งใด เจ้ากลับลงมือกับสามีสัตว์ของข้าเสียแล้ว ข้าสงสัยว่าเจ้ามิได้คิดร่วมสัญญากับข้าอย่างจริงใจเลยกระมัง”
วาจาชุดหนึ่ง ทำให้กังหย่าถึงกับหมกมุ่นสงสัยในตัวเอง
เมื่อเห็นกังหย่านิ่งเงียบ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ
ไม่คิดว่าวันหนึ่งตนจะได้ใช้เล่ห์กลบเกลื่อนความรู้สึกคนอื่นเช่นนี้ ใจกลับรู้สึกผิด ๆ อยู่บ้างกระไรไม่ทราบ
“เขามิได้หมายความว่าเจ้าหน้าตาไม่ดี!” เมื่อเห็นกังหย่าสงบลง เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เพียงแต่เจ้ากับพวกเขาเป็นคนละแนวทางกันเท่านั้น”