ความจริงกระจ่างแล้ว แต่แล้วแผ่นหินกลมนี้จะจัดการอย่างไรดี?
ภายในถ้ำ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องแผ่นหินกลมตรงหน้าด้วยความลำบากใจ ของสิ่งนี้สตรีสัตว์ประหลาดแตะต้องไม่ได้ จะวางไว้ตรงไหนก็รู้สึกไม่ปลอดภัย
หรือว่าจะทำลายทิ้งเลยดี?
“นายหญิง กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?” อาฉือเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยน “เรียกหลายครั้งแล้ว ยังไม่ได้ยิน"
“เป็นเพราะกังวลว่าจะจัดการสิ่งนี้อย่างไรหรือ?” อาฉือหยิบแผ่นหินกลมนั้นขึ้นมาพลิกดูแล้ววางกลับลงไป “หรือข้าจะวิ่งไปส่งคืนที่ป่าหมอกควันดี?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตาเป็นประกาย
จริงสิ สิ่งนี้แต่เดิมเป็นของป่าหมอกควัน ส่งกลับไปก็คงไม่มีปัญหาอะไรกระมัง?
“ดี!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มพร้อมพยักหน้า “แต่รอข้าคลอดลูกสัตว์ประหลาดก่อน แล้วพวกเราไปด้วยกัน”
อาฉือถามอย่างไม่แน่ใจ “นายหญิงจะไปด้วยหรือ?”
“ไม่ได้หรือ?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามอย่างสงสัย “เจ้าว่าลำบาก งั้นข้าไม่ไปก็ได้...”
“ไม่มีทาง!” อาฉือจับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างดีใจ “ข้าเพียงกังวลว่าที่พำนักของข้าเรียบง่าย กลัวนายหญิงจะรังเกียจ”
“งูสัตว์ประหลาดก็ล้วนอยู่ถ้ำไม่ใช่หรือ?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ค่อยเข้าใจ “ข้าก็เคยอยู่มาก่อน!”
อาฉือส่ายหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ “ถ้ำงูกับถ้ำจิ้งจอกของไป๋เฉิน ถ้ำหินที่ชายทะเล ล้วนไม่เหมือนกัน...”
ยิ่งทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนอยากรู้มากขึ้น ถ้ำของอาฉือเป็นเช่นไรกันแน่ ถึงทำให้เขากังวลว่านางจะรังเกียจ
“วางใจเถิด ข้าไม่รังเกียจหรอก” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดอย่างจริงจัง