"เป็นอะไรไป?" ไป๋หลิงรีบถาม
"คงจะคลอดแล้ว!" แม่รีบลุกขึ้น ดึงไป๋หลิงถอยหลัง เว้นที่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยนให้สามีสัตว์ของนาง
"เนี่ยนเนี่ยน ไป๋หลิงยังท้องลูกสัตว์อยู่ ข้าจะพานางออกไปก่อน แล้วให้ไป๋เฉินเข้ามา"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเจ็บปวดจนไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบแม่ นางถูกเหงื่อเย็นชุ่มไปทั้งตัวอย่างรวดเร็ว กระทั่งหายใจยังรู้สึกเหนื่อยอ่อน
[ระบบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่บอกว่าจะปิดกั้นความเจ็บปวดให้ข้าไหม?]
[เจ้าบ้าน การปิดกั้นความเจ็บปวดใช้ได้เฉพาะอาการเจ็บท้องคลอดก่อนคลอดเท่านั้น!]
เจียงเนี่ยนเนี่ยนโกรธจนอยากจะถามไถ่บรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคนของระบบ แต่คิดได้ว่ามันเป็นเพียงแค่ระบบ ไม่มีบรรพบุรุษ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
[ระบบโง่! เดี๋ยวข้าจะไปคิดบัญชีกับเจ้า!]
[เจ้าบ้านสู้ๆ นะ ระบบหลักเรียกตัวข้าแล้ว ข้าขอตัวก่อน!]
พูดจบ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบก็หายไป
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลั้นหายใจ ออกแรงเฮือกเดียวคลอดลูกสัตว์ทั้งห้าออกมาหมด
สามีสัตว์ทั้งหลายเตรียมน้ำร้อนและหนังสัตว์สะอาดไว้แต่เนิ่นแล้ว พอลูกสัตว์ออกมาหนึ่งตัว ก็รีบชุบหนังสัตว์กับน้ำร้อน แล้วค่อยๆ เช็ดตัวลูกสัตว์อย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนเบาะหนังสัตว์สะอาดที่เตรียมไว้ข้างๆ
เป็นเช่นนี้จนกระทั่งลูกสัตว์ทั้งห้าคลอดออกมาหมด เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงได้ถอนหายใจโล่งอกอย่างเต็มที่
"นายหญิง เหนื่อยมากแล้ว!"
ไป๋เฉินตาแดงๆ ใช้หนังสัตว์สะอาดเช็ดหน้าให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน เสียงแหบพร่า
เจียงเนี่ยนเนี่ยนอยากจะปลอบใจไป๋เฉิน แต่เพราะเพิ่งคลอดลูกสัตว์ ตอนนี้เรี่ยวแรงแทบไม่มีทั่วทั้งกาย ทำได้เพียงยิ้มบางๆ ตอบแทน