รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งจะยืดเส้นยืดสาย ไป๋เฉินก็เดินเข้ามา
“นายหญิง หล่านเยว่ลงมาจากชั้นบนแล้ว!”
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ไป๋เฉินก็รีบนำข่าวดีนี้มาบอกเจียงเนี่ยนเนี่ยน
ดูเหมือนคำพูดเมื่อคืนนี้ของนางจะได้ผล เจียงเนี่ยนเนี่ยนกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
“อีกทั้งมั่วฉือกับอิ๋นชวนก็กลับมาแล้วเมื่อคืนนี้ แถมยังลากวัวร้องมอกลับมาสองตัวด้วย”
ไป๋เฉินกล่าวต่อ
พวกเขากลับมาได้จังหวะพอดี เดิมทีตนเองยังกังวลว่าพวกเขาออกไปหลายวันแล้วยังไม่กลับ จะไปเจออันตรายอะไรเข้าหรือไม่!
“เช่นนั้นเรารีบเตรียมตัวกันเถิด อีกเดี๋ยวจะได้ไปวังราชันสัตว์ด้วยกัน!”
เช่นเคย ไป๋เฉินอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนลงไปล้างหน้าล้างตา ถือไม้หอมสำหรับทำความสะอาดฟัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็เหม่อลอย
แม้ของสิ่งนี้จะทำความสะอาดได้ไม่เลว แต่ก็สู้แปรงสีฟันไม่ได้แน่นอน
หากมีแปรงสีฟันก็คงดี!
บางที... เจียงเนี่ยนเนี่ยนเกิดความคิดขึ้นมา นางลืมไปได้อย่างไรว่าตนเคยเป็นบล็อกเกอร์งานฝีมือมาก่อน? ก็แค่ทำแปรงสีฟันเองไม่ใช่หรือ? น่าจะทำได้
รอให้กลับจากวังราชันสัตว์ก่อน นางจะไปหาวัสดุมาลองดู!
เมื่อล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย หมู่คณะก็ออกเดินทางไปยังวังราชันสัตว์
เหล่าสตรีอสูรในโลกสัตว์ยามออกเดินทาง ล้วนให้บุรุษอุ้ม หรือไม่ก็นั่งคร่อมบนร่างสัตว์ของบุรุษ เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองดูสามีสัตว์ทั้งห้าของตน อวิ๋นเจวี๋ยกับหล่านเยว่ตอนนี้ชังนางยิ่งนัก ต่อให้ขอให้อุ้มหรือให้นั่ง คงไม่ยินยอมเป็นแน่
ส่วนมั่วฉือกับอิ๋นชวน ถึงแม้ความแค้นจะน้อยกว่าพวกอวิ๋นเจวี๋ย แต่ในตอนนี้ก็ยังเกลียดชังนางอยู่ดี