ลั่วซินไม่พูดอะไร คิดคำนวณในใจอย่างจริงจัง
มั่วเป่ยต่างหากที่เป็นพระเอกของเรื่อง นางข้ามภพเข้ามาในหนังสือเล่มนี้ เพื่อพิชิตใจพระเอกและอยู่กับเขา ส่วนตัวร้ายข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยนเหล่านั้น นางเพียงแต่จะใช้ประโยชน์จากพวกเขา แล้วช่วยให้พระเอกเติบโตเท่านั้น
ยามนี้หากนางยอมรับไปจริงๆ ว่านางหมายตาพวกเขา คงไม่รู้จะไปอธิบายกับมั่วเป่ยอย่างไร
แต่นางคิดไปอีกที สตรีอสูรในโลกสัตว์ล้ำค่าเพียงใด มีสามีสัตว์ได้หลายคน หล่านเยว่และอวิ๋นเจวี๋ยฝีมือไม่ต้องพูดถึง ที่สำคัญหน้าตายังงดงามเสียเหลือเกิน หากเป็นไปได้...
ก็ดูเหมือนจะไม่เลว!
[ระบบ ข้าพิชิตใจสามีสัตว์ของเจียงเนี่ยนเนี่ยนได้หรือไม่?]
[โดยหลักการแล้ว ไม่ขัดกับภารกิจของเจ้า เจ้าคะ ตามสบายเลย~]
เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอนจากระบบ ลั่วซินก็ไม่มีความกังวลอีก นางกวาดตามองอวิ๋นเจวี๋ยและหล่านเยว่ จะต้องยอมรับว่าบิดาสัตว์ของเจียงเนี่ยนเนี่ยนคนนี้มีสายตาดีจริงๆ หาคนให้ล้วนแต่เป็นสุดยอด!
เมื่อนึกได้ว่าตนจะได้โอบกอดชายงามในโลกสัตว์ ลั่วซินก็อดไม่ได้ที่จะหลงระเริง
“หากข้ากล่าวว่าข้าหมายตา พวกเจ้าจะยอมยกให้ข้าหรือไม่?”
ได้ยินคำตอบของลั่วซิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะดังลั่น
ดูท่าหญิงสาวที่เรียกว่านางเอกคนนี้ สมองจะเรียบง่ายไปหน่อย!
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอกเล่น ลั่วซินรู้สึกโกรธจนหน้าแดง จึงเอ่ยถามขึ้น
“ลั่วซิน เจ้าก็พูดเองว่าพวกเขาเป็นสามีสัตว์ของข้า!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดพลางมองอวิ๋นเจวี๋ยและหล่านเยว่ “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะหื่นขนาดนี้ ถึงกับหมายตาสามีสัตว์ของผู้อื่น หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป...”