ยามเช้า
แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เจียงเนี่ยนเนี่ยนยกมือขึ้นบังแสงโดยไม่รู้ตัว
นางเบิกตาขึ้นด้วยความยากลำบาก มองภาพตรงหน้าแล้วก็อึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะยอมรับความจริงอีกครั้งว่านางทะลุมิติมา
หลังจากพักฟื้นมาสองวัน อวิ๋นเจวี๋ยก็ฟื้นตัวขึ้นมาก เคลื่อนไหวได้ตามใจชอบแล้ว ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนต้องอุทานในใจว่ากายของคนสัตว์ช่างแข็งแกร่งเพียงใด เห็นทีบาดเจ็บถึงเพียงนั้น แต่เพิ่งผ่านไปแค่สองวันเท่านั้น
ส่วนหล่านเยว่ นางขึ้นไปดูทุกวัน ยังคงจมอยู่ใต้บาดาล ไม่ยอมโผล่ขึ้นมาสักครั้ง แม้นางจะเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ไร้การตอบสนองใดๆ
"นายหญิง ตื่นแล้วหรือขอรับ?"
เสียงของไป๋เฉินดังมาจากด้านนอก
สองวันมานี้ มั่วฉือกับอิ๋นชวนออกไปล่าสัตว์ ไป๋เฉินเป็นคนดูแลนาง
"อืม!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนรับคำ
"นายหญิง นี่คือกระโปรงหนังสัตว์ที่เจ้าให้ข้าเย็บให้เมื่อวันก่อน ข้าทำเสร็จหมดแล้ว"
ไป๋เฉินวางกองหนังสัตว์ที่อุ้มไว้บนเตียงหิน แล้วหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากาง "นายหญิงดูสิว่าแบบนี้ถูกต้องหรือไม่"
พอเห็นชัดว่าไป๋เฉินถืออะไรอยู่ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คว้าไปทันที
"นายหญิง เป็นอะไรไปหรือไม่?"
ไป๋เฉินถามด้วยความฉงน
ฟ้าเอ๋ย!
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนั้น
มันก็แค่กางเกงชั้นในนี่นา?
แต่ไม่รู้ทำไม ผืนหนังสัตว์เล็กๆ ที่อยู่ในมือไป๋เฉิน ภาพมันช่างกระทบสายตาเสียเหลือเกิน
"ไม่...ไม่มีอะไร..."
ไป๋เฉินจึงโล่งใจ คิดไปว่าตนทำไม่ดีพอ ทำเอานายหญิงรังเกียจเข้า
"นายหญิงอยากลองสวมดูหรือไม่?"