“จริงหรือ?”
อวิ๋นเจวี๋ยตื่นเต้นจนคว้ามือของเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองอวิ๋นเจวี๋ย สายตาจดจ่ออยู่ที่มือที่เขาจับของนางไว้ ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นเจวี๋ยจะมีช่วงเวลาที่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองตื่นเต้นเกินไป อวิ๋นเจวี๋ยก็รีบปล่อยมือ
“นายหญิง หากท่านช่วยอวิ๋นหลีได้จริง ต่อไปข้า...ข้า...”
ชั่วขณะนั้น อวิ๋นเจวี๋ยดูเหมือนคิดหาวิธีตอบแทนที่ดีกว่านี้ไม่พบ
“ข้าอยากช่วย ก็เพียงเพราะข้าเห็นว่าอวิ๋นหลีเป็นคนดี ข้าชอบนาง หากช่วยนางได้จริง ข้าก็ย่อมยินดี”
อวิ๋นเจวี๋ยมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยความซาบซึ้ง เขาแอบปฏิญาณในใจว่า ไม่ว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะรักษาหน้าของอวิ๋นหลีได้หรือไม่ ต่อไปนี้เขาจะปฏิบัติต่อเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นอย่างดีแน่นอน
“เจ้าไปหาภาชนะใส่น้ำมา ข้าจะปรุงยาให้นางสักเล็กน้อย กลับไปให้ดื่มดูว่ามีผลหรือไม่”
อวิ๋นเจวี๋ยพยักหน้า “ข้าไปเดี๋ยวนี้”
อวิ๋นเจวี๋ยรีบร้อนจากไป
“นายหญิง ท่านมั่นใจหรือไม่?” ไป๋เฉินลดเสียงถาม
อวิ๋นเจวี๋ยใส่ใจน้องสาวของเขามากเพียงใด เขามองออก ยามนี้หากต้องผิดหวัง เขากลัวว่าจะกระทบกระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างอวิ๋นเจวี๋ยกับนายหญิง
ต่อให้อวิ๋นเจวี๋ยไม่โกรธ แต่อวิ๋นหลีเล่า?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้ดูอย่างละเอียด แต่ข้าว่าน่าจะลองดูได้”
ไป๋เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเตือนเจียงเนี่ยนเนี่ยนสักหน่อย
“ข้าเห็นว่านายหญิงควรพูดกับอวิ๋นเจวี๋ยให้ชัดเจนสักหน่อย ไม่อย่างนั้น...”