เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของอิ๋นชวน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ทั้งขำทั้งจนใจ
แม้มั่วฉืออยากช่วยนางให้พ้นจากสถานการณ์ แต่ครานี้เขาลงมือหนักไปหน่อยจริงๆ
"อาฉือ เจ้า..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองมั่วฉือ เอ่ยคำที่อยู่ปลายลิ้น แต่ก็พูดไม่ออก
"นายหญิง ข้าน้อยผิดแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะไม่ตีเขาแล้ว" มั่วฉือเอ่ยพลางยิ้ม ท่าทางเช่นนั้นหาได้ดูเหมือนรู้สึกผิดจริงๆ เลยไม่
"นายหญิง ท่านดูเขาสิ เขามิได้สำนึกผิดจริงๆ เลย" อิ๋นชวนเอ่ยอย่างแค้นใจ
"อาฉือ อิ๋นชวนเขากระท่อนกระแท่นจริงๆ แต่ว่าเจ้าควรตีเขาเช่นนั้นจริงๆ หรือ" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง
อิ๋นชวนมีสีหน้าดีใจเล็กๆ
"ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเช่นนี้แล้ว หากเจ้าต่อยิ่งกว่านี้ เขาจะโง่ไปกว่านี้จะทำอย่างไรเล่า"
รอยยิ้มของอิ๋นชวนแข็งค้างบนใบหน้า เขาไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง มองไปที่เจียงเนี่ยนเนี่ยน
"นายหญิง ท่าน..."
"นายหญิง รีบไปเล่นน้ำกันเถิด!" มั่วฉือยกเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมาอุ้ม แล้ววิ่งไปทางทะเล
ดวงตาของอิ๋นชวนเบิกกว้างทันที พอจะตามไปก็ถูกไป๋เฉินดึงไว้
"ไป๋เฉิน เจ้าปล่อยข้า ข้า..."
"หรือเจ้าจะไปคิดบัญชีกับนายหญิง?" ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเรียบ
อิ๋นชวนชะงัก
เขาจะไปคิดบัญชีกับนายหญิงได้อย่างไรกัน เขา...
อิ๋นชวนถอนหายใจยาว มองไปที่ไป๋เฉิน "ข้าโง่จริงๆ งั้นหรือ"
ไป๋เฉินไม่ตอบ หันหลังเดินไปทางเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยตนเอง
อิ๋นชวนรู้สึกเหมือนลูกบอลที่ถูกปล่อยลม ทุกคนต่างคิดว่าเขาโง่กระมัง...