ไป๋เฉินและมั่วฉือรออยู่ข้างนอกอยู่พักใหญ่ ก็ยังไม่เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนออกมา จึงเดินตามหาเข้ามา
“นายหญิง ท่าน...”
ไป๋เฉินไม่คิดว่า ถึงเขาจะพยายามส่งเสียงให้ดังที่สุดแล้ว ก็ยังทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนตกใจอยู่ดี
“ขอโทษนะ ข้าทำให้ท่านตกใจหรือไม่?”
ไป๋เฉินรีบเข้ามาปลอบโยน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตกใจจริงๆ แต่ก็ช่วยให้ความเขินอายก่อนหน้านี้เบาลงไปได้ นางยิ้มบางๆ “ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องขอโทษหรอก”
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด!” มั่วฉือเอ่ยขึ้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า แล้วเดินออกจากถ้ำเล็กๆ
พอมาถึงปากถ้ำ มั่วฉือกลายร่างเป็นงูเสวียนหวังสีดำหนาใหญ่ ไป๋เฉินอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งบนหลัง จากนั้นงูเสวียนหวังก็ค่อยๆ ไต่ลงไปตามหน้าผา
ถ้ำที่พวกเขาอยู่ค่อนข้างสูง พอออกจากถ้ำก็เห็นจุดดำๆ เล็กๆ มากมายบนชายหาด ตอนแรกเจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่ามีคนวางอะไรบางอย่างไว้บนชายหาด แต่พอเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าจุดดำๆ นั้นล้วนเป็นคน
“คนอื่นๆ ไปไหนกันหมด?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกวาดตามองรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นอวิ๋นเจวี๋ยพวกเขา จึงอดถามไม่ได้
“อยู่ที่ชายทะเล!”
พอถึงชายหาด มั่วฉือก็กลับร่างเป็นคนสัตว์
สตรีสัตว์วัยสาวผู้งดงามมีเพศผู้รูปงามถึงเพียงนั้นสองคนติดตาม ทั้งยังมีความสามารถระดับขั้นเจ็ดดาวด้วย พอปรากฏตัวก็กลายเป็นจุดสนใจบนชายหาดทันที
“เจ้ามาจากเมืองหมื่นสัตว์ใช่หรือไม่? เจ้าคือจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์เจียงเนี่ยนเนี่ยน?”
สตรีสัตว์ตระกูลอินทรีคนหนึ่งสวมหน้ากากหนังสัตว์เดินเข้ามา หน้ากากของนางแปลกประหลาด ครอบคลุมใบหน้าไปเกือบครึ่ง แต่จากครึ่งหน้าที่เปิดเผยออกมา พอมองออกว่านางควรจะมีรูปร่างหน้าตาดี