"ดีที่ไม่เป็นอะไร!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นลูกสัตว์ทั้งสามปลอดภัยดี จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"เนื้อชิ้นนี้ดูใหญ่ไปหน่อย ข้าเพิ่งเห็นลูกสัตว์ดูเหมือนจะติดคอ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนอธิบาย
มั่วฉือหัวเราะเบา ๆ "นายหญิงลืมไปแล้วหรือ พวกมันเป็นงูนะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงสารคดีสัตว์โลกที่เคยดู งูในนั้นสามารถกลืนสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันหลายเท่าได้!
ถึงลูกสัตว์จะยังเล็ก แต่อย่างไรก็เป็นงู ไม่มีทางติดคอเพราะกินเนื้อได้หรอก
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย นางลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน น่าอายจริง ๆ!
"งั้นพวกเจ้ารีบกินเถอะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนวางเนื้อกลับลงไป ส่งสัญญาณให้ลูกสัตว์กินต่อ
มั่วฉือยื่นแขนยาวดึงเจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้ามานั่งในอ้อมกอด ซบไถลไปมาบนตัวนาง "นายหญิง ถึงเวลาตั้งชื่อให้พวกมันแล้ว"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองลูกสัตว์สามตัวที่เหมือนกันเปี๊ยบตรงหน้า รู้สึกไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก ถ้าพวกมันรู้ว่านางแยกไม่ออกจะทำอย่างไร?
จะคิดว่านางซึ่งเป็นแม่ไม่ใส่ใจลูกสัตว์หรือไม่?
"มั่วฉือ เจ้าลืมไปแล้วหรือ?" ไป๋เฉินเดินเข้ามา "นายหญิงไม่มีความสามารถในการแยกแยะเพศผู้ตอนอยู่ในร่างสัตว์"
มั่วฉือรู้สึกเข้าใจแจ่มแจ้ง ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครู่เห็นแววตาสับสนในดวงตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
"หมายความว่าอย่างไร?" อาฉือไม่เข้าใจ "ที่ว่าไม่มีความสามารถในการแยกแยะเพศผู้ตอนอยู่ในร่างสัตว์หมายความว่าอย่างไร?"