ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใด เจียงเนี่ยนเนี่ยนคลำไปด้วยความมึนงงก็พบกับอะไรบางอย่างที่เล็กและเย็นเฉียบหลายเส้น ทำให้ตกใจรีบชักมือกลับแล้วลุกขึ้นนั่ง
ค่อยๆ เปิดผ้าหนังสัตว์ออกจึงพบว่าเป็นลูกสัตว์ทั้งสามที่เพิ่งฟักออกจากเปลือก
ลูกสัตว์ทั้งสามตกใจกับการเคลื่อนไหวของแม่เป็นอย่างมาก พวกมันเอียงหัวราวกับถามว่าแม่เป็นอะไรไป
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นลูกของตัวเอง เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงถอนหายใจโล่งอก
“พวกเจ้าสามคนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
ลูกสัตว์ทั้งสามเพิ่งฟักออกจากเปลือกยังพูดไม่ได้ ทำได้เพียงเอาหน้าซุกมือแม่ไม่หยุด เมื่อเห็นท่าทางของลูกเช่นนี้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ไม่อาจตำหนิได้ น้ำเสียงจึงอ่อนลง
“จู่ๆ ปรากฏตัวในผ้าห่มน่ากลัวมาก ต่อไปนี้ห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจหรือไม่?”
บางทีอาจเห็นว่าแม่ดูไม่พอใจ ลูกสัตว์ทั้งสามจึงก้มหน้าราวกับยอมรับผิด ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนเริ่มคิดว่าตนเองพูดแรงเกินไปหรือไม่
อย่างไรก็ตามพวกมันเป็นลูกของตน การที่ลูกอยากใกล้ชิดแม่จะผิดอะไร?
“ต่อไปนี้ถ้าอยากอยู่กับแม่ก็มานอนตรงนี้ได้” เจียงเนี่ยนเนี่ยนชี้ไปที่พื้นที่ว่างข้างหมอน “แม่จะจัดรังเล็กๆ ให้พวกเจ้าด้วยหนังสัตว์”
เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ได้ห้ามไม่ให้อยู่ด้วย ลูกสัตว์ทั้งสามจึงกลับมามีความสุขอีกครั้ง