"ไป๋เฉิน?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลืมตาขึ้น พบว่าไป๋เฉินหายไปแล้ว จึงเอ่ยเรียกแผ่วเบาครั้งหนึ่ง
"นายหญิง ข้าอยู่ที่นี่!"
ไป๋เฉินเร่งรุดเข้ามา คุกเข่าลงข้างเดียวข้างเตียงหิน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งจะเอ่ยปากถามว่าเขาไปไหนมา ก็เห็นอิ๋นชวนและมั่วฉือเดินตามหลังไป๋เฉินเข้ามา
เหตุใดจึงจำตัวตนของทั้งสองได้ในพริบตา?
นั่นง่ายดายยิ่งนัก!
ร่างสัตว์ของมั่วฉือคืองูเสวียนหวัง นัยน์ตาสีเขียวแนวตั้งอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล่างู ทำให้ยากจะคาดเดาผิด
ส่วนอิ๋นชวน...
ตามคำบรรยายในหนังสือ คนผู้นี้เป็นพวกไร้เล่ห์เหลี่ยมที่สุดในบรรดาสามีสัตว์ ไม่มีกลอุบายใดๆ อารมณ์ล้วนปรากฏบนใบหน้า อีกทั้งร่างสัตว์ของเขาคือหมาป่าหิมะ เส้นผมสีเงินเหมือนไป๋เฉิน ช่างสังเกตได้ง่ายดาย
เมื่อเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนในคราแรก มั่วฉือก็อดขมวดคิ้วมิได้
เขาไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนี้บนใบหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ในยามปกติ นางมักอาศัยว่ามีบิดาสัตว์ระดับแปดดาว เที่ยววางอำนาจโอหังอย่างถึงที่สุด
ทว่าคนตรงหน้านี้ นางดูสงบเสงี่ยม ราวกับเป็นคนละคนกับนางก่อนหน้านี้!
"ไป๋เฉิน ข้า... แคก ๆ..." เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดไอมิได้
"นายหญิง ต้องการดื่มน้ำบ้างหรือไม่?"
เมื่อครู่เสียงของเจียงเนี่ยนเนี่ยนแหบพร่า และเมื่อคืนนี้นางก็ร่ำไห้อยู่ตลอด คาดว่าบัดนี้ลำคอคงไม่สบายยิ่งนัก การได้ดื่มน้ำบ้างอาจทุเลาลง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "ดี!"
ไป๋เฉินรีบลุกขึ้นไปรินน้ำ ในโลกสัตว์ สตรีอสูรบอบบาง น้ำด้านนอกมิอาจดื่มโดยตรง มิฉะนั้นอาจล้มป่วยได้ ดังนั้นแทบทุกครัวเรือนในเมืองหมื่นสัตว์ที่มีสตรีอสูร จะตระเตรียมน้ำอุ่นไว้เสมอ เพื่อพร้อมให้สตรีอสูรดื่มได้ทุกเมื่อ
ดื่มน้ำล้างคอแล้ว ช่างรู้สึกดีขึ้นมากนัก
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพิจารณามั่วฉือและอิ๋นชวนอย่างละเอียด ต้องกล่าวว่า นิยายมิเคยหลอกลวง คนสัตว์ในโลกสัตว์ล้วนมีรูปโฉมงดงามยิ่ง
เท่าที่ได้พบมาสามคนล้วนเป็นบุรุษไหล่กว้างเอวคอดเรียวขายาว หน้าตาแบบที่ทิ้งลงในฝูงชนก็หาพบได้ในพริบตา
"นายหญิง โปรดลงโทษข้าเถิด!"
กล่าวพลาง ไป๋เฉินยัดแส้ไม่รู้ที่มาที่ไปใส่มือเจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรงหน้านาง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองแส้ในมือ แล้วมองไป๋เฉินที่ก้มศีรษะคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า รู้สึกงุนงง
"เหตุใดจึงต้องลงโทษเจ้า?"
ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นทันควัน มองเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างเหลือเชื่อ "เรื่องเมื่อคืน... นายหญิงไม่โกรธหรือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนครุ่นคิด เมื่อคืนไป๋เฉินออกจะเกินเลยไปบ้าง นางเอ่ยว่าอย่าแล้วก็ยังไม่หยุด แต่เพียงเรื่องเล็กน้อยถึงขั้นต้องใช้แส้ลงโทษเลยหรือ?
"อยู่บ้าง..."
อิ๋นชวนเผยสีหน้าราวกับเป็นเช่นนั้นทันที เขาก็ว่าสตรีชั่วร้ายอย่างเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะปล่อยไป๋เฉินไปง่ายดายได้อย่างไร
น่าเสียดายนัก คุณชายแห่งเผ่าหู เกรงว่าครานี้แม้ไม่ตายก็คงถลกหนังไปชั้นหนึ่ง
"ขอนายหญิงโปรดลงโทษ!"
ไป๋เฉินเกร็งมือจับหนังสัตว์ใต้ฝ่ามือแน่น เขาคิดแล้ว เรื่องเมื่อคืนอาจมิใช่ฝีมือของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ทว่าตนก็พรากพรหมจรรย์นางไป จำต้องชดใช้ค่าเสียหาย
เห็นบรรยากาศตึงเครียดถึงเพียงนี้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็พลันอยากแกล้งเขาเสียหน่อย
"เจ้าอยากให้ข้าลงโทษเช่นไร?"
ไป๋เฉินกัดริมฝีปากแน่น รู้ซึ้งถึงวิธีการของเจียงเนี่ยนเนี่ยน แม้ปลอบใจตนเองไว้แล้ว แต่ก็ยังสั่นเทาอย่างห้ามมิได้
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของไป๋เฉิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ตระหนักว่าตนเหมือนล้ำเส้นเกินไป จึงอยากดึงเขาขึ้นมาก่อน แต่นึกขึ้นได้ว่าตนไม่สวมสิ่งใด จึงต้องหดกลับเข้าผ้าหนังสัตว์ดังเดิม
"การลงโทษเอาไว้ก่อน!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนชี้ไปยังกระโปรงหนังสัตว์ "เจ้าไปเอาผ้ามาให้ข้าสวมใส่ใหม่ก่อน!"
ไป๋เฉินเหลือบมองกระโปรงหนังสัตว์ที่ตนฉีกขาดเมื่อคืน ก็รีบลุกขึ้นไปหยิบอย่างขัดเขิน
"พวกเจ้าออกไปก่อน!"
เมื่อไล่สามีสัตว์ทั้งสามออกไปหมดแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงลุกจากผ้าหนังสัตว์ แต่เมื่อเห็นกระโปรงหนังสัตว์ที่ไป๋เฉินนำมาให้ก็หมดอารมณ์
เสื้อครึ่งอกปิดบังเพียงจุดซ่อนเร้น กระโปรงสั้นจนก้มตัวมิได้ ที่สำคัญคือไม่มีกางเกงชั้นใน จะให้นางสวมได้เช่นไร?
ปล่อยโล่งงั้นหรือ?
ช่างน่าละอายแก่ใจนัก?
ได้ยินว่าผู้ข้ามภพมักมีของดีติดตัว ไม่รู้ว่านางมีหรือไม่?
[ระบบ?]
เจียงเนี่ยนเนี่ยนท่องในใจ แต่ไร้ปฏิกิริยาใด ๆ!
หรือว่าเป็นมิติลับ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลูบคลำจี้หยกที่คอโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้น แสงขาววาบผ่านตรงหน้า เมื่อตามองเห็นได้ชัดอีกครั้ง ทุกสิ่งรอบกายก็เปลี่ยนไป
มองผืนป่าเขียวชอุ่มเบื้องหน้ากับเรือนไม้หลังน้อยไม่ห่างไกล เจียงเนี่ยนเนี่ยนตื่นเต้นจวนจะกระโดดโลดเต้น
มีมิติลับอยู่จริง!
นางเร่งรุดเข้าไปผลักประตูเรือนไม้ เห็นแต่ห้องว่างเปล่าไร้สิ่งใด ก็พลันเหมือนลูกบอลไร้ลม
ในมิตินี้ไฉนไร้สิ่งใดเลย?
นางไม่ยอมแพ้ ค้นอย่างละเอียดทั้งในและนอกรอบหนึ่ง นอกจากพบบ่อน้ำพุเล็ก ๆ ก็ไร้สิ่งใด นางโมโหจนชกลมกลางอากาศหลายหมัด
สายตาจับที่บ่อน้ำพุ เจียงเนี่ยนเนี่ยนใจหนึ่งไหว
น้ำพุนี้เป็นน้ำพุวิเศษได้หรือไม่?
มิอาจโทษนางที่คิดมาก เพียงแค่นางเคยอ่านนิยายเช่นนั้นมามาก จึงเผลอคิดมากกว่าปกติ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนย่อกายลง วักน้ำพุขึ้นดื่มหนึ่งอึก รสหวานละมุนเข้าปาก อีกทั้งเพียงดื่มอึกเดียว ความเหนื่อยล้าก็ทุเลาลงไม่น้อย
เป็นน้ำพุวิเศษจริงหรือ?
พินิจดูโดยถ้วนถี่ ก็แน่แท้ข้างบ่อน้ำพุบนหินก้อนหนึ่งที่ไม่สะดุดตา มีอักษรสองตัวปรากฏอยู่: น้ำพุวิเศษ!
ดีเหลือเกิน สมกับเป็นของดีที่สตรีข้ามภพสู่โลกสัตว์ต้องมี นิยายมิเคยหลอกลวงข้า!
นอกประตู สามีสัตว์ทั้งสามต่างเงียบงันมองหน้ากัน สัญชาตญาณสัตว์บอกพวกเขาว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนดูผิดปกติไปบ้าง
"ไป๋เฉิน เมื่อคืนเกิดเรื่องใดขึ้น?"
มั่วฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ไป๋เฉินไตร่ตรองแล้วเล่าเรื่องเมื่อคืนอย่างหมดเปลือก
"ก็คือว่า... เจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นฝ่ายเริ่มกับเจ้า..." มั่วฉือถามอย่างไม่เชื่อนัก
ไป๋เฉินพยักหน้ารับ "อืม!"
"เป็นไปได้อย่างไร?" อิ๋นชวนเป็นคนแรกที่เอ่ยค้าน "นางเคยกำชับเราหลายครั้งว่าอย่าคิดเกินเลยต่อนาง บอกว่าตำแหน่งสามีเผ่าสัตว์คนแรกของนางสงวนไว้ให้ผู้ไร้ประโยชน์อย่างมั่วเป่ย"
"แต่เมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มจริง ๆ !" ไป๋เฉินรีบอธิบาย
ในโลกสัตว์ เพศผู้มิอาจบีบบังคับสตรีอสูร มิฉะนั้นหากถูกพบ จะถูกลงโทษสถานหนัก
"เช่นนั้น... ก็เป็นไปไม่ได้!"
ชั่วขณะหนึ่งอิ๋นชวนก็นึกคำอธิบายที่ดีกว่านี้ไม่ออก ทว่าสิ่งเดียวที่เขายืนยันได้คือ เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่มีทางใจดีช่วยไป๋เฉิน
"สิ่งใดเป็นไปไม่ได้?"
สุ้มเสียงของเจียงเนี่ยนเนี่ยนดังมา ทุกคนหันมองพร้อมกัน
เมื่อเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนในพริบตา ทุกคนต่างตะลึงงัน สตรีอสูรงดงามตรงหน้านี้ เป็นสตรีชั่วร้ายเจียงเนี่ยนเนี่ยนผู้นั้นจริงหรือ?