"นายหญิง ข้ามาเอง!"
อิ๋นชวนกลายร่างเป็นสัตว์ เตรียมจะใช้กรงเล็บขุดดิน แต่พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมาทันใด
"นายหญิง ระวัง!"
อวิ๋นเจวี๋ยเห็นว่าความเคลื่อนไหวดูเหมือนจะมาจากเนินดิน จึงรีบปกป้องเจียงเนี่ยนเนี่ยนให้ถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เพิ่งจะถอยออกมาได้สิบกว่าเมตร เนินดินก็แตกเป็นรอยแยกหลายรอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน และระหว่างรอยแยกแต่ละรอยก็มีแสงสีทองส่องออกมา
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
อิ๋นชวนงงไปหมด
"รีบหลบ!"
อวิ๋นเจวี๋ยตะโกนเสียงดัง
เสียงเพิ่งจะขาดหายไป เนินดินก็ระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เงาดำร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน พร้อมส่งเสียงคำรามกึกก้อง อิ๋นชวนผู้น่าสงสารเพราะอยู่ใกล้เนินดินเกินไป ยังไม่ทันได้ถอยหนี ก็ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นออกไป
ส่วนเจียงเนี่ยนเนี่ยน อวิ๋นเจวี๋ยปกป้องนางไว้ในอ้อมแขนเป็นคนแรก ใช้ร่างของตัวเองโอบกอดนางไว้มิดชิด ขณะเดียวกัน หล่านเยว่ก็รีบมาที่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยน ยกโล่ป้องกันโปร่งใสขึ้นมา
ก้อนดินถล่มลงมาบนโล่ป้องกันติดต่อกันเป็นชุดๆ ส่งเสียงดัง ปังๆๆ จนเจียงเนี่ยนเนี่ยนใจสั่นไปหมด
โชคยังดีที่มีหล่านเยว่ ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นอวิ๋นเจวี๋ย ถูกก้อนดินพวกนี้ทับเข้า ก็ยากที่จะไม่บาดเจ็บ
เมื่อภายนอกเงียบสงบลง หล่านเยว่จึงเก็บโล่ป้องกัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็มองเห็นมั่วฉือยืนอยู่ไม่ไกลเป็นคนแรก เขาแม้จะยืนนิ่งอยู่กับที่ แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยังสัมผัสได้ว่าเขาคงบาดเจ็บสาหัสมาก
"อาฉือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยเรียกอย่างลองเชิง