เจียงเนี่ยนเนี่ยนค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้สระน้ำ ทว่าสายตาของหล่านเยว่กลับจับจ้องอยู่ที่ตัวนางมิได้ห่าง
"หล่าน...อ้า..."
เพียงนางเอ่ยปาก หล่านเยว่ก็พุ่งขึ้นจากผิวน้ำ ฉวยข้อเท้านางไว้แน่น ไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็ถูกกระชากลงไปในสระ
ไป๋เฉินก็คาดไม่ถึงว่าหล่านเยว่จะลากเจียงเนี่ยนเนี่ยนลงน้ำเสียเช่นนี้ อยากจะขวางก็สายไปเสียแล้ว
เป็นเพราะเขาประมาทเกินไปนัก คิดว่าหล่านเยว่น่าจะควบคุมตนเองได้ จึงยอมให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้าไปใกล้ ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
"หล่านเยว่!"
คมมีดลมก่อตัวขึ้นในมือไป๋เฉินทันควัน เพียงเขารู้สึกว่าหล่านเยว่จะแสดงท่าทีอันตราย เขาจะลงมือทันทีโดยไม่ลังเล
"อย่า..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นคมมีดลมในมือไป๋เฉิน ก็รีบเอ่ยห้าม
ไป๋เฉินขมวดคิ้ว ดวงตาจ้องเขม็งไปทางหล่านเยว่และเจียงเนี่ยนเนี่ยน พลันพบว่า หล่านเยว่มิได้คิดจะทำร้ายเจียงเนี่ยนเนี่ยนแม้แต่น้อย กลับเพียงโอบกอดนางแน่น ดูดซับกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรีสัตว์จากตัวนางอย่างละโมบ
"ลูบหางข้าได้หรือไม่..."
หล่านเยว่กระซิบข้างหูเจียงเนี่ยนเนี่ยน กลิ่นไอเย็นเฉียบพัดรดใบหู ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว
"ได้โปรดเถิด..."
หล่านเยว่รู้สึกเหมือนมีกองไฟลุกโชนอยู่ในกาย แม้สติจะบอกว่านางทำเช่นนี้ไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้เหตุใด พอได้เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยน เส้น something ที่เรียกว่าสติสัมปชัญญะก็ขาดผึงลง เกิดเป็นแรงปรารถนาที่มิอาจหักห้ามอยากเข้าใกล้เจียงเนี่ยนเนี่ยน