ยามค่ำคืน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนและสามีสัตว์ประหลาดทั้งหลายได้กล่าวถึงเรื่องการจากลาเผ่าหมาจิ้งจอกเพื่อเดินทางต่อไป
เหล่าสามีสัตว์ประหลาดไม่มีความคิดเห็นใดๆ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว ที่ใดมีนายหญิง ที่นั่นคือที่พำนักของพวกเขา ขอเพียงได้อยู่เคียงข้างนายหญิง ไม่ว่าหนทางใดก็ไม่เป็นไร
เมื่อตกลงกันแล้ว วันรุ่งขึ้นเจียงเนี่ยนเนี่ยนและไป๋เฉินจะไปกล่าวลาที่ถ้ำราชาจิ้งจอก
เมื่อรู้ว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะจากไปเร็วเพียงนี้ ไป๋หลิงรู้สึกอาลัยยิ่งกว่าแม่ของนางเสียอีก
“เหตุใดต้องรีบจากไปเพียงนี้?” ไป๋หลิงจับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้ กล่าวด้วยความอาลัย “ข้ายังคิดว่าเมื่อลูกสัตว์ประหลาดของข้าคลอดออกมา จะให้เจ้าเป็นผู้ตั้งชื่อให้พวกมัน!”
“แม่บอกว่า ชื่อที่เนี่ยนเนี่ยนตั้งนั้นล้วนไพเราะและมีความหมายยิ่ง...”
เมื่อได้ยินคำว่า “ตั้งชื่อ” เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกขนหัวลุก นางกวาดสายตาไปยังสามีสัตว์ประหลาดของไป๋หลิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เห็นท่าทางมีทีท่าอยากพูดแต่ไม่กล้า จึงกล่าวกับไป๋หลิงว่า “หากคิดไม่ออก เหตุใดไม่มอบเรื่องนี้ให้พ่อของลูกสัตว์ประหลาดเป็นผู้จัดการเล่า?”
ไป๋หลิงเบิกตากว้างขึ้นในทันที
ถูกต้องแล้ว ใครบอกว่าชื่อของลูกสัตว์ประหลาดต้องเป็นแม่เป็นคนตั้ง พ่อตั้งก็ไม่เหมือนกันหรือ?
“พี่หญิง พวกเราควรไปได้แล้ว!” ไป๋เฉินก้าวเข้าไปข้างหน้า จับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติ “เมื่อมีโอกาสในภายภาคหน้า ข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกเจ้า”
หลังจากออกจากถ้ำราชาจิ้งจอก เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้พบกับลุงอาต๋า
“ลุงอาต๋า ท่านมาทำอะไรที่นี่?”