อาฉือมีสีหน้าฉงนสนเท่ห์
“อะไรหรือ?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องมองอาฉือด้วยความตื่นตระหนก “เจ้า...ที่เพิ่งพูดไปหมายความว่าอย่างไร?”
“ที่ยอมให้ใช้เลือดของข้าทดสอบ เป็นความสมัครใจของข้าเอง นายหญิงไม่ต้องใส่ใจ และเพราะเราไม่อาจคาดเดาผลลัพธ์ได้ ขอเพียงนายหญิงอย่าได้เป็นกังวลเกินไป”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง นางนึกว่าอาฉือจะได้ยินที่นางสนทนากับระบบเสียอีก!
“มิเช่นนั้นนายหญิงคิดว่าข้ากำลังพูดถึงเรื่องใดกัน?” สายตาของอาฉือแฝงแววเย้าแหย่
“ไม่...ไม่มีอะไร...”
[ระบบ ตอนนี้เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว ยังต้องอยู่ในมิติเพื่อแช่น้ำพุวิเศษอีกหรือไม่?]
[เจ้าบ้าน ไม่ต้องแล้ว! เพียงให้น้ำพุวิเศษแก่เขาเล็กน้อยทุกวัน ก็ไม่จำเป็นต้องแช่อยู่ในน้ำพุวิเศษตลอดเวลาอีกต่อไป]
“อาฉือ หรือข้าจะพาเจ้าออกไปก่อนดี?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปรอบ ๆ มิตินี้ แม้ที่นี่จะดี แต่หากให้อยู่เพียงลำพังก็คงน่าเบื่อเกินไป
“ไม่จำเป็น!” อาฉือรีบปฏิเสธ
“เพราะเหตุใด?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่อาจเข้าใจได้ “ก่อนหน้านี้เจ้าสลบไสย ข้าเพื่อความสะดวกจึงเก็บเจ้าไว้ในมิติ บัดนี้เจ้าฟื้นขึ้นมาแล้ว หากยังอยู่ที่นี่ จะไม่รู้สึกเบื่อหน่ายหรือ?”
“ยามนี้ข้าเคลื่อนไหวไม่ได้ ถึงแม้จะออกไปก็ยังต้องมีคนคอยดูแล และที่สำคัญนายหญิงเองก็เคยกล่าวไว้ มิใช่หรือว่าหลังจากเรื่องของเผ่าหมาจิ้งจอกสิ้นสุดลง จะไปยังป่าหมอกควัน?”