เจียงเนี่ยนเนี่ยนจูงเยว่เฟิงเข้าไปในห้อง สั่งให้เยว่เฟิงให้ทุกคนออกไปเสียก่อน จากนั้นจึงให้อวิ๋นเจวี๋ยนำมันฝรั่งทั้งหมดในมิติออกมา
“นี่คืออะไร?”
เยว่เฟิงมองก้อนดินสีน้ำตาลพวกนั้น อดถามขึ้นมาไม่ได้
“พ่อเจ้าขา นี่เรียกว่ามันฝรั่ง นำไปต้มกับเนื้อสัตว์ประหลาดกินแล้วอิ่มท้อง หรือจะโยนลงกองไฟย่างจนสุก กินกับเกลือเล็กน้อยก็อร่อยเหมือนกัน”
ที่ได้ยินเนี่ยนเนี่ยนว่าก้อนดินพวกนี้กินได้ เยว่เฟิงแม้ภายนอกไม่พูดอะไร แต่ในใจยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก
ก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนดูผิดปกติไปบ้าง ตอนแรกก็คิดว่านางคิดได้จริง ๆ เสียอีก เพราะอย่างไรเสียก็ร่วมสัญญากับไป๋เฉินไปแล้ว
แต่ตอนนี้...
มองเจียงเนี่ยนเนี่ยนตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า ถึงนางจะยังคงมีใบหน้าแบบเนี่ยนเนี่ยนอยู่ แต่กลับไม่ใช่ลูกน้อยของเขาอีกต่อไปแล้ว
“พ่อเจ้า?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นเยว่เฟิงจ้องมองนางไม่วางตา จึงอดยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขาไม่ได้
“หา?” เยว่เฟิงได้สติกลับมา
“พ่อเจ้าขา หนูบอกว่านี่เรียกว่ามันฝรั่ง เป็นอาหาร” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดซ้ำ
“เจ้าค้นพบสิ่งนี้เองหรือ?” เยว่เฟิงถาม
“เจ้าค่ะ!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่า ต่อไปนางคงต้องค้นพบอาหารอื่น ๆ อีกแน่นอน เพื่อไม่ต้องอธิบายให้ยุ่งยากในภายหลัง นางจึงตัดสินใจโกหกเยว่เฟิง “จริง ๆ แล้ว คืนที่หนูร่วมสัญญากับไป๋เฉิน หนูฝันเห็นสัตว์ประหลาดเทพ ท่านดุด่าหนูยกใหญ่ สั่งให้หนูปฏิบัติต่อสามีสัตว์ประหลาดให้ดี ๆ ตั้งแต่นี้ต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น ยังสอนให้หนูรู้จักอาหารที่กินได้อีกมากมาย...”