ในขณะที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะหายใจไม่ออกจากการจูบ นางกัดอิ๋นชวนอย่างแรง อิ๋นชวนที่เจ็บปวด สายตาก็กลับมาสร่างทันที เขามองสิ่งรอบตัวอย่างประหลาดใจ แล้วรีบลุกขึ้นถอยหลัง
จนกระทั่งหลังแตะกำแพงหิน จึงหยุดลง
"นายหญิง... ขอโทษ..."
ตอนนี้อิ๋นชวนดูเหมือนเด็กที่ทำผิด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาพึ่งบังคับนายหญิง!
ไม่รู้ว่านายหญิงบาดเจ็บหรือไม่
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหายใจเข้าลึก ๆ จนกระทั่งลมหายใจกลับมาปกติ จึงส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องขอโทษ"
"นายหญิง ท่านออกไปเถอะ! ฉันกลัวว่าฉันจะทำร้ายท่าน"
อิ๋นชวนขดตัวน่าสงสาร ความร้อนในร่างกายของเขาเพราะจูบเมื่อครู่ยิ่งเดือดพล่าน ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายจะระเบิด
เดิมทีเจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งใจจะช่วยอิ๋นชวนจริง ๆ แต่ท่าทางของอิ๋นชวนเมื่อครู่ทำให้นางตกใจจริง ๆ
ฤดูสืบพันธุ์ อดทนสักหน่อยคงไม่เป็นไร!
เพราะก่อนหน้านี้หล่านเยว่ก็อดทนด้วยตัวเองมาได้ไม่ใช่หรือ?
แต่ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ หางตามองเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของอิ๋นชวนเพราะความอดทน ก็รู้สึกไม่ไหวจริง ๆ
[เจ้าบ้าน ถ้าท่านไม่ช่วยเขา เขาจะระเบิดจริง ๆ!]
แม้แต่ระบบก็ดูไม่ไหว
[เจ้าบ้านวางใจได้ มีข้าอยู่ ท่านกับลูกสัตว์จะไม่เป็นไร]
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกัดริมฝีปากล่าง ยังคงลังเล
[เจ้าบ้าน อย่าลังเลเลย สภาพเขาแบบนี้ ถ้าไม่ได้ระบาย คงพังแน่!]
คงพัง!
ถึงแม้อิ๋นชวนจะยังไม่โตเต็มที่ แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนต้องยอมรับว่านางชอบเขาจริง ๆ เขาเหมือนหนุ่มมหาวิทยาลัยที่บริสุทธิ์ รอให้นางค่อย ๆ ปรุงแต่ง เจียงเนี่ยนเนี่ยนเพลิดเพลินกับกระบวนการนี้