หลังจากปรนนิบัติเจียงเนี่ยนเนี่ยนอาบน้ำเสร็จ อาฉือก็ยกอาหารเข้ามา
นึกถึงสิ่งที่ไป๋เฉินพูดกับตน เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา นางตอบตกลงจะให้เขาอยู่ด้วย แต่หลายวันผ่านไป กลับไม่เอ่ยถึงเรื่องร่วมสัญญาสักครั้ง
หากเป็นสัตว์ตนอื่น คงไม่ยอมทนนานขนาดนี้แน่
"อาฉือ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าขึ้น ใช้มือตบที่นั่งข้างกาย เป็นสัญญาณให้เขามานั่ง
อาฉือไม่พูดอะไร เดินไปนั่งตามคำสั่งอย่างว่าง่าย
"อาฉือ ข้าขอโทษ หลายวันนี้ดูเหมือนข้าจะละเลยเจ้า" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยขอโทษด้วยความเขินอาย "คืนนี้...ข้าเหนื่อยเกินไป พรุ่งนี้...เรามาร่วมสัญญากันเถิด!"
อาฉือนิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มองเจียงเนี่ยนเนี่ยน
"เจ้าไม่เต็มใจหรือ?"
เห็นอาฉือไม่ตอบ เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามด้วยความสงสัย
"ไม่ใช่!"
อาฉือรีบส่ายหน้า เขาจะไม่เต็มใจได้อย่างไรกัน เขารอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน
"แต่..." อาฉือกวาดตามองบั้นเอวของเจียงเนี่ยนเนี่ยน พูดอย่างลังเลใจ "นายหญิงจะไหวจริงหรือ?"
ใบหน้าขาวผ่องของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเปลี่ยนเป็นสีตับหมูทันที นี่มันคำพูดอะไรกัน!
"ข้าไม่ได้คิดอย่างอื่น" อาฉือเห็นท่าทางนางเช่นนั้น อดยิ้มไม่ได้ แล้วเอ่ยอธิบาย ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหู "นายหญิงควรรู้ว่าคนสัตว์งู มักมีพรสวรรค์โดดเด่นเป็นพิเศษ ข้าเป็นห่วงว่านายหญิงจะรับไม่ไหว..."
อาฉือมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยแววตายิ้มย่อง ยกมือขึ้นแกะมือที่ปิดปากเขาออก "ข้าไม่เหมือนอิ๋นชวนที่อ่อนโยนขนาดนั้น นายหญิงไม่คิดจะพักผ่อนเพิ่มอีกสองวันหรือ?"