"ข้าว่า ของสิ่งนั้นมีอิทธิพลมากมายเพียงใด เราควรขุดมันขึ้นมาแล้วทำลายทิ้งเสียดีไหม?"
อวิ๋นเจวี๋ยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
"หากวันใดมีผู้คิดร้าย นำสิ่งนั้นไปก่อภัยแก่เผ่าพันธุ์อื่น จะทำอย่างไร?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "ข้าเห็นด้วยกับอวิ๋นเจวี๋ย"
"เช่นนั้นยังรออะไรอีกล่ะ?" อิ๋นชวนลุกขึ้น "ยามนี้ฟ้ายังสว่าง เราไปขุดมันออกมาเลยดีกว่า!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดิมทีจะรอถึงพรุ่งนี้ แต่เมื่อเห็นสามีสัตว์ประหลาดกระตือรือร้นเพียงนั้น นางก็ไม่คิดมากอีก
"ไปกันเถอะ!"
นางพาสามีสัตว์ประหลาดกลับไปยังบ่อน้ำ
เพียงเข้าใกล้ อาฉือก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
"นายหญิงเคยมาที่นี่กับผู้ใดหรือ? หลันหรือ?"
หลันไม่เข้าใจ แต่ก็พยักหน้า "ข้าพานายหญิงมาครับ มีอะไรหรือ?"
"ไม่แปลก..." อาฉืออธิบาย "เจ้าเป็นเผ่าน้ำ ย่อมไม่รู้สึก มันเป็นเรื่องธรรมดา"
หลันยิ่งงงไปใหญ่
เขารู้สึกถึงสิ่งใดกันแน่?
"พวกเจ้าพานายหญิงถอยไปให้ไกล ตรงนี้ข้าจัดการเอง" อาฉือกล่าว แล้วกลายร่างเป็นงูสัตว์ประหลาดยักษ์ ขดตัวล้อมบ่อน้ำไว้
สามีสัตว์ประหลาดเห็นอาฉือมั่นใจเพียงนั้น ก็อุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยน ขึ้นหลังอินทรียักษ์ของอวิ๋นเจวี๋ย บินขึ้นสู่ท้องฟ้า
"นี่ มันไกลเกินไป ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยอย่างไม่พอใจ
นางก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน แต่นี่มันไกลเกินไปจริง ๆ
"นายหญิง พลังการต่อสู้ของอาฉือเหลือร้าย ยิ่งเข้าใกล้เท่าไร ข้ากลัวจะถูกบาดเจ็บไปด้วย" อวิ๋นเจวี๋ยอธิบาย