"เป็นอะไรไป?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นว่าไป๋เฉินจ้องมองตนเองอยู่ตลอด ก็อดรู้สึกเก้อเขินไม่ได้ จึงเอ่ยถามขึ้น
"เปล่า...ไม่มีอะไร" เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มพลางเอื้อมมือไปโอบคอของมั่วฉือ "เรียกข้าอีกครั้งได้หรือไม่?"
"เรียกอะไร?" มั่วฉือดูงุนงง
"ก็เมื่อครู่ไง เจ้าเรียกข้า...อืม..." เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยไม่ออก "เรียกอีกครั้งได้หรือไม่?"
ทั้งชาตินี้และชาติก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ใดเรียกนางด้วยความสนิทสนมเช่นนี้
เมื่อมั่วฉือรู้ว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนหมายถึงสิ่งใด ก็หัวเราะออกมาทันที เขามองตานางอย่างจริงจัง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"ที่รัก~"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่งเสียงตอบรับอย่างพอใจ แล้วโอบกอดมั่วฉือแน่น
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังโอบกอดกันไม่ยอมปล่อย เยว่เฟิงก็พลันปรากฏตัวออกมาจากป่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนตกใจรีบผละออกจากมั่วฉือ แล้วถอยหลังสองก้าว
เยว่เฟิงเห็นทุกอย่างชัดเจน เขามองมั่วฉืออย่างพอใจ แล้วเดินเข้ามาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน "เนี่ยนเนี่ยน พ่อกลับมาแล้ว"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนวนรอบตัวเยว่เฟิงรอบหนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงโล่งใจ
"พ่อ ท่านไปทำไมนานขนาดนั้น?"
นับวันแล้ว เยว่เฟิงจากไปอย่างน้อยสิบกว่าวัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ามีเรื่องสำคัญอะไรที่ทำให้เยว่เฟิง นายเมืองหมื่นสัตว์ ต้องละจากเมืองไปหลายวันขนาดนั้น
"ก็แค่จัดการบางอย่างเท่านั้น"
เยว่เฟิงดูเหมือนไม่ต้องการบอกเจียงเนี่ยนเนี่ยน จึงเริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา