จิ้วอี้หยุดชะงัก หันกลับไปก็เห็นสตรีสัตว์ประหลาดน้อยผู้งดงามยิ่ง ถูกคนสัตว์ประหลาดเลือดเย็นอุ้มอยู่ในอ้อมแขน เดินตรงมาทางนี้
นี่คือสตรีสัตว์ประหลาดน้อยคนเมื่อครู่!
ตอนที่เดินผ่านมา เขาก็เห็นนางแล้ว ไม่อาจไม่เห็น เพราะสตรีสัตว์ประหลาดผู้นี้งดงามยิ่งนัก ดวงตาโตกลม ผมยาวสลวย และที่สำคัญที่สุด ร่างกายของนางมีกลิ่นหอมละมุน ซึ่งไม่อาจละเลยได้เลย
“เจียงเนี่ยนเนี่ยน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เห็นจิ้วอี้จ้องมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่วางตา ลั่วซินก็ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
จิ้วอี้ไม่คาดคิดว่าสตรีสัตว์ประหลาดน้อยผู้อ่อนโยนนุ่มนวลต่อหน้าจะเป็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนในตำนาน แม้เขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน แต่ก็เคยได้ยินชื่อนี้ไม่น้อย
เล่ากันว่านางชั่วร้ายยิ่ง คิดว่ารูปร่างหน้าตาคงน่าเกลียดน่ากลัวเป็นแน่ ไม่คิดว่านางจะงดงามถึงเพียงนี้! อีกทั้งยังได้ยินว่านางตรวจพบพลังให้กำเนิดสูงส่ง ปัจจุบันก็เป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ด้วย
“ข้าอยู่ที่นี่มาตลอด ท่านไม่เห็นหรือ?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าลั่วซินช่างน่าขันยิ่ง ฝีมือการแสดงเช่นนี้ ต่อให้ไปแสดงละครสั้น ก็คงไม่มีใครจ้างหรอกกระมัง?
“ไม่... ไม่เห็น!” ใบหน้าของลั่วซินฉายแววไม่เป็นธรรมชาติ
เมื่อครู่ นางเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนจริง และเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นแปลงข้าวเจ้าแห่งนี้ แต่ตอนนี้นางไม่อาจยอมรับได้ เพราะอาหารสำหรับฤดูหนาวของนางยังไม่พอเพียง ดังนั้นแปลงข้าวเจ้านี้ต้องเป็นของนาง