หลันยกสัตว์หนามย่างขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน สายตาเต็มไปด้วยความระแวง
นี่เขาตระเตรียมไว้เพื่อนายหญิงโดยเฉพาะ กระต่ายสัตว์นี่หมายความว่ายังไง?
อยากกินก็ไปล่ามาเองสิ?
แล้วยังจะมามองอาหารของพวกเขาอีก?
ฟานอวี้สัมผัสได้ถึงท่าทีระแวงของหลัน จึงอดยิ้มไม่ได้ "วางใจเถอะ ข้ายังไม่บ้าถึงขนาดแย่งอาหารกับสตรีสัตว์"
พูดเช่นนั้น แต่สายตาก็ยังจ้องไปที่สัตว์หนามย่างนั่นอยู่เลย!
หลันเหลือบตามองฟานอวี้อย่างดูแคลน แล้วปักสัตว์หนามย่างอีกตัวลงที่พื้นข้างเท้าตน ก่อนจะป้อนอาหารให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
เห็นพวกเขาไม่คิดจะสนใจตน ฟานอวี้ก็ไม่โกรธ ยังคงยิ้มมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนต่อไป
"สตรีสัตว์น้อย พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน? ข้าขอติดตามไปด้วยได้หรือไม่? อย่างไรเสียข้าก็ออกเดินทางคนเดียว หากไปด้วยกันก็จะได้มีเพื่อนร่วมทาง วางใจเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าขาดทุน ข้าจะรับผิดชอบเหยื่อตลอดทางเอง"
ตอนแรกเจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่าฟานอวี้ดูไม่เลว แต่ตอนนี้มองเจ้าคนนี้แล้ว กลับเริ่มชอบไม่ลง?
ไหนจะมีเพศผู้คนไหนพูดมากขนาดนี้?
ตั้งแต่ปรากฏตัวมา ปากก็ไม่เคยหุบ
ก่อนหน้านี้มีมุขบนอินเทอร์เน็ตว่าอย่างไรนะ?
ชายงามผู้เป็นใบ้!
ใช่แล้ว ชายงามผู้เป็นใบ้นี่เอง!
หน้าตาหาได้ยากยิ่ง แต่พออ้าปากเมื่อไหร่ กลับทำให้รู้สึกว่าต่ำต้อยลงทันที
ฟานอวี้คือแบบนั้น หากไม่พูด ใครเห็นก็คิดว่าคนนี้เย็นชาไม่กล้าเข้าใกล้ แต่พอพูดปุ๊บก็พังทันที