"เจ้า..."
มั่วฉือถูกทำให้พูดไม่ออกอีกครั้ง
ขณะที่มั่วฉือกำลังคิดว่าจะสู้กับฟานอวี้ดีหรือไม่ ไป๋เฉินและคนอื่นๆ ก็กลับมา
"เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
คนที่ออกไปข้างนอกหลายคนกลับมา เมื่อเห็นฟานอวี้ก็พากันขมวดคิ้ว
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้บังเอิญขนาดนี้?
หรือว่าจะหมายตานายหญิงแล้วแอบตามมาลับๆ?
"พวกท่านสวัสดี!"
ฟานอวี้ลุกขึ้นยืน "ข้าเพิ่งจะปรึกษากับเนี่ยนเนี่ยน ขอตามพวกท่านไปที่ป่าหมอกควันด้วย..."
เนี่ยนเนี่ยน?
ไป๋เฉินมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยความประหลาดใจ แม้แต่สามีสัตว์ทั้งหลายยังไม่เคยเรียกนางอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ แล้วทำไมนางถึงยอมให้สัตว์กระต่ายตัวนี้เรียกนางอย่างใกล้ชิดได้?
"เจ้าสัตว์กระต่าย มาอยู่ที่นี่ทำไม?"
อิ๋นชวนถามอย่างไม่เกรงใจ
"เนี่ยนเนี่ยน เจ้าเห็นหรือไม่ว่าสัตว์กินเนื้อพวกนี้อารมณ์ฉุนเฉียว ไม่เหมือนพวกเราคนสัตว์ที่กินพืชซึ่งอารมณ์ดีเสมอ"
อิ๋นชวนไม่เหมือนมั่วฉือที่อดทนได้
ไม่ทันที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนจะทันตั้งตัว อิ๋นชวนก็กลายร่างเป็นหมาป่าหิมะยักษ์ แล้วพุ่งเข้าใส่ฟานอวี้
มั่วฉือที่อยู่ข้างๆ ราวกับเตรียมพร้อมอยู่แล้ว โอบเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้ในอ้อมแขนแล้วรีบถอยออกไปไกล
"ข้าจะกัดเจ้ากระต่ายร้ายกาจตัวนี้ให้ตาย!"
หมาป่าหิมะอ้าปากกว้างราวกับถ้ำ แล้วกัดเข้าใส่สัตว์กระต่ายหูตก สัตว์กระต่ายหูตกคล่องแคล่วมาก ถีบเท้าหลังแรงๆ เตะหมาป่าหิมะกระเด็นออกไป