ฟานอวี้เดิมทีก็มีใบหน้าที่ดูอ่อนแออยู่แล้ว ครานี้เขายังทำหน้าตาน่าสงสารอีก เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงเกิดความรู้สึกไม่เป็นธรรมดาขึ้นมาจริงๆ
"เกิดอะไรขึ้น?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนดึงเซวียนลวี่มาถาม
"ข้าก็ไม่รู้ พอเราตื่นเช้ามา เขาก็ถูกมัดอยู่ที่นี่แล้ว" เซวียนลวี่กล่าว
ตื่นมาแล้วถูกมัดอยู่ที่นี่?
หรือว่าพวกเพศผู้ในบ้านจะเป็นคนทำ?
แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าตนเองพอจะเข้าใจพวกเขาได้ ถึงแม้พวกเขาจะฉวยโอกาสตอนที่นางไม่อยู่เพื่อระบายอารมณ์ ก็ควรจะพาไปต่อสู้กันสักยก ไม่ใช่มัดคนไว้ที่นี่แล้วรอให้นางมาพบเอง
"เนี่ยนเนี่ยน ช่วยปล่อยข้าลงได้หรือไม่?" ฟานอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ควรปล่อยเขาลงมาก่อน เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงหยิบมีดกระดองออกมา ตัดเถาวัลย์ที่พันอยู่กับตัวฟานอวี้ แล้วปล่อยเขาลงมา
ในวินาทีที่เท้าสัมผัสพื้น ฟานอวี้ก็เหมือนสตรีสัตว์ที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง พุ่งตัวเข้าหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน เอาใบหน้าซบไหล่นาง ให้นางค้ำจุนร่างกายเขา
"นายหญิง ให้พวกเราช่วยดีกว่า!"
บรรดาสามีสัตว์ที่ยืนดูอยู่ต่างพากันเข้ามา 'แย่ง' ตัวฟานอวี้ไป แล้วพยุงไปนั่งข้างๆ
"แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองฟานอวี้ที่ดูอ่อนแอ และรอยแดงที่ข้อมือเขา ดูเหมือนถูกมัดมาทั้งคืน
เหล่าสามีสัตว์มองหน้ากันไปมา
"นายหญิง พอพวกเราตื่นเช้ามา เขาก็ถูกมัดอยู่ที่นั่นแล้ว พวกเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!" อิ๋นชวนตอบตามความจริง