“ตอนนี้ทำอย่างไรดี?”
อิ๋นชวนถามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“แน่นอนว่าต้องไปตามนายหญิง!” มั่วฉือเอ่ยพร้อมส่งเสียงเย็นชา
“พวกเจ้าไปตามนายหญิง ข้าจะไปบอกหัวหน้าเผ่าหม่าจิ้งจอก และทางปุโรหิต ข้าจะไปแจ้งให้ทราบเช่นกัน” อวิ๋นเจวี๋ยยังคงเป็นผู้ที่สุขุมที่สุด รีบจัดการเรื่องที่เหลือได้อย่างรวดเร็ว
“ดี!” มั่วฉือพยักหน้า เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ แล้ววิ่งตรงไปยังปากหุบเขาอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นเจวี๋ยก็รีบไปหาหัวหน้าเผ่าและปุโรหิตทันที แจ้งเรื่องราวให้ทราบ แล้วจึงติดตามตราประทับสัตว์ไปตามหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน
*
“ทำไมหล่านเยว่ถึงได้เร็วเพียงนี้?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่อาจเข้าใจได้ เขาเป็นเงือก แต่นี่ไม่มีทะเล เหตุใดเขาจึงเร็วได้เพียงนี้ แม้แต่อาฉือที่ไล่ตามมาทั้งคืนก็ยังตามไม่ทัน
“เขาคงใช้เส้นทางแม่น้ำ”
มั่วฉือเอ่ยอย่างสุขุม
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้าใจทันที
“ตามทันแล้ว!”
อาหารือ sudden เอ่ยขึ้น เจียงเนี่ยนเนี่ยนหรี่ตามองไปข้างหน้า ก็เห็นละอองน้ำในแม่น้ำจริงๆ
“ดูแลนายหญิงให้ดี!”
อาหารือส่ายศีรษะอย่างแรง เจียงเนี่ยนเนี่ยนและไป๋เฉินถูกเหวี่ยงขึ้นพร้อมกัน ไป๋เฉินรีบคว้าตัวเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้ ทั้งคู่ลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ส่วนอาหารือพุ่งลงไปในแม่น้ำทันที
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ เห็นน้ำแยกออกจากกัน มีเงาสองร่างวิ่งไล่กัน
“นายหญิงไม่ต้องกังวล เขาไม่ใช่คู่มือของอาหารือ”
ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่หล่านเยว่ที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ คงถึงคราวจนตรอกแล้ว เป็นสัตว์เช่นนี้ นางไม่กล้าคิดว่า ถ้าเขาถูกทำให้จนมุม เขาจะทำเรื่องบ้าบิ่นเพียงใด