เสี่ยวชีถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่บัดนี้นางถูกสายฟ้าฟาด สอบถามอะไรก็ไม่ได้ความ จึ่งต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อนชั่วคราว
หูจิ่วเก็บศิลาศักดิ์สิทธิ์ดั่งของวิเศษล้ำค่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นจึ่งอดถามมิได้
"เหตุใดไม่ฉวยโอกาสนี้ถามสัตว์เทพถึงเรื่องเผ่าหมาจิ้งจอกเล่า?"
หูจิ่วยิ้มอย่างลึกลับ แล้วส่ายหน้า
"ไม่ต้องแล้ว!"
ไม่ต้องแล้ว?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองหูจิ่วด้วยความแคลงใจ สงสัยว่าเจ้าคนนี้ปิดบังอะไรนางอยู่หรือไม่
"หัวหน้าเผ่า เนื่องจากพิธีถูกรบกวน ต้องรอคืนพระจันทร์เต็มดวงหน้า ข้าน้อยขอกลับก่อน" พูดจบ หูจิ่วก็เก็บศิลาศักดิ์สิทธิ์ วิ่งพรวดออกไปราวกับสายลม
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะลึงงัน
แต่ทว่า หูจิ่วมิใช่สัตว์ร้าย ฉะนั้นไม่ว่าเขาจะปิดบังสิ่งใด ก็คงไม่เป็นไรนัก
ปุโรหิตจากไปแล้ว บรรดาคนสัตว์ต่างมองหน้ากัน แล้วพากันเดินลงเขาทีละคน แต่ปากก็ยังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเสี่ยวชีไม่หยุด
หัวหน้าเผ่าก็รีบร้อนกล่าวลาเจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วเร่งฝีเท้ากลับไป
เรื่องของเสี่ยวชี เขาต้องจัดการให้เรียบร้อย มิฉะนั้นไม่อาจอธิบายแก่คนในเผ่าได้
"นายหญิง กลับกันเถิด"
อวิ๋นเจวี๋ยพูดพลางหยิบเสื้อคลุมหนังสัตว์จากมิติ สวมให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน "บนเขาลมแรง ระวังเป็นหวัด"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า เงยหน้ามองพระจันทร์กลมโต "ไม่ต้องรีบกลับ ข้านั่งชมจันทร์สักครู่เถิด"
แม้จะไม่เข้าใจว่าพระจันทร์มีอะไรน่าชม แต่เมื่อนายหญิงต้องการชม ก็ชมเถิด!