รอเจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งสติได้ นางก็ถูกไป๋เฉินอุ้มมานั่งบนเตียงหินแล้ว
"อาเฉิน ข้า..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้รังเกียจที่จะให้กำเนิดลูกสัตว์ให้ไป๋เฉิน แต่สถานการณ์เช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ทำ ความรู้สึกจึงต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
"นายหญิงไม่เต็มใจหรือ?"
แววตาไป๋เฉินเผยความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาครู่หนึ่ง
แม้เขาจะไม่อยากให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนต้องให้กำเนิดลูกสัตว์ในสถานการณ์เช่นนี้ด้วยเช่นกัน แต่เมื่อเจียงเนี่ยนเนี่ยนแสดงท่าทีขัดขืนออกมาจริง ๆ หัวใจของเขาก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้
"ไม่มี!"
เมื่อเห็นความทุกข์ใจในแววตาไป๋เฉิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
นางเข้าใจดี ไป๋เฉินเป็นสามีสัตว์ที่ใส่ใจความคิดของนางมากที่สุดมาโดยตลอด และเพื่อนาง เขายอมลดมาตรฐานของตัวเองลงเรื่อย ๆ
สามีสัตว์ที่ดีเช่นนี้ นางไม่อาจทนเห็นเขาทุกข์ใจได้จริง ๆ
ยังไงก็ต้องให้กำเนิดอยู่ดี งั้นก็ทำเสียตอนนี้เลยแล้วกัน
"ข้ายังจะขอบอกว่าข้าขออยู่ข้างบน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ ผลักไป๋เฉินลงนอน แล้วโน้มตัวลงจูบเขา
แม้จะไม่ใช่การใกล้ชิดกันครั้งแรก แต่ครั้งนี้ให้ความรู้สึกกับไป๋เฉินแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง สมองของเขาดังอื้อไปชั่วขณะ ว่างเปล่าไปหมด ตรงหน้ามีเพียงใบหน้าที่ถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ใบหน้าที่ทำให้เขาคร่ำครวญถึงทั้งวันทั้งคืน
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของไป๋เฉิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ นิ้วเรียวงามคล่องแคล่วแกะสายรัดชุดหนังสัตว์ แล้วลูบไล้เข้าไปด้านใน
ไป๋เฉินกลั้นเสียงครางในลำคอไว้ไม่อยู่ เขาจับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น ดวงตาถูกความปรารถนาครอบงำไว้แล้ว