"แม่ แม่!"
พี่น้องสามคนเซวียนลวี่ตามเจียงเนี่ยนเนี่ยนทันอย่างรวดเร็ว คิดว่าแม่จะโกรธมากและรู้สึกน้อยใจ แต่ไม่คิดว่าเมื่อตามทัน แม่กลับฮัมเพลงเบาๆ ไม่มีทีท่าเศร้าเสียใจแม้แต่น้อย
"แม่ไม่โกรธหรือ?"
เซวียนลวี่ถามด้วยความสงสัย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยื่นมือไปอุ้มเซวียนลวี่ขึ้นมา ให้เขาพันรอบแขนของนาง
"แม่จะโกรธทำไม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
"แล้วเมื่อครู่แม่วิ่งออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำทำไม?" จุ้ยเย่ถาม
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองชิงหมิงและจุ้ยเย่ "พวกเจ้าก็คิดว่าเมื่อครู่แม่ดูโกรธมากหรือ?"
ลูกสัตว์ทั้งสองมองตากันแล้วพร้อมใจกันพยักหน้า
เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดหัวเราะไม่ได้ "ดีมาก ดูท่าการแสดงนี้จะไม่สูญเปล่า"
ลูกสัตว์ทั้งสามมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
แม่หมายความว่าอย่างไร?
แสดงละคร?
"แม่แกล้งทำเป็นโกรวหรือ?" เซวียนลวี่ถาม "ทำไมล่ะ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนวางเซวียนลวี่ลง "ก็ไม่ใช่ว่าจะปลอมทั้งหมด"
"แม่รู้ว่าพ่อของพวกเจ้าใส่ใจแม่มาก แต่ถ้าทุกครั้งที่มีเพศผู้ปรากฏตัว พวกเขาจะก่อเรื่องแบบนี้ แล้วแม่จะต้องอธิบายทุกครั้งหรือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยักไหล่ "ดีกว่าที่จะเสียเวลาแบบนี้ทีหลัง สู้ทำให้พวกเขาเข้าใจให้ชัดเจนในครั้งเดียวดีกว่า จะได้ไม่วุ่นวายภายหลัง"
นางเจียงเนี่ยนเนี่ยนชอบคนหน้าตาดี แต่ไม่ใช่ทุกคนที่หน้าตาดีจะทำให้นางชอบได้! พวกสามีสัตว์คิดว่านางเป็นคนแบบไหนกัน?