“นายหญิง เขาตื่นแล้ว!”
อิ๋นชวนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นหลิงเซวียนตื่นขึ้น จึงเข้าไปพยุงเขาลุกขึ้นนั่ง
“เป็นท่านที่ช่วยข้าไว้หรือ?”
หลิงเซวียนมองไปที่เจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมื่อสบตากับหลิงเซวียน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ในหนังสือต้นฉบับกล่าวไว้ว่า หลิงเซวียนเพราะว่าลั่วซินช่วยเขาไว้ จึงเกิดรักแรกพบกับนาง
เจ้าหมอนี่จะไม่ใช่—ใครช่วยเขาก็จะรักคนนั้นทันทีใช่ไหม?
“ไม่ใช่ข้าหรอก!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบส่ายหน้า กวาดสายตามองรอบตัว แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่อิ๋นชวน “เป็นอิ๋นชวน สามีสัตว์ของข้าที่พบเจ้าเข้า”
จู่ๆ ถูกพูดถึง อิ๋นชวนยังมึนงง แต่เมื่อรับสายตาจากเจียงเนี่ยนเนี่ยน เขาก็ยังคงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
แววตาของหลิงเซวียนฉายแววผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มอีกครั้ง “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องขอบคุณ...พวกเจ้า”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าหลิงเซวียนจงใจหยุดเว้นแบบนั้น สายตาของเขาไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย ชัดเจนว่าเริ่มมีความรู้สึกต่อนางแล้ว
ฟ้าจริง! ถ้ารู้แต่เนิ่นๆ ก็ให้อิ๋นชวนออกไปช่วยคนเดียวดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาเจอดอกท้อ (หมายถึงหญิงสาว/ชายหนุ่มที่เข้ามาพัวพัน) เช่นนี้
“หลิงเซวียน เหตุใดเจ้าถึงสลบอยู่ในป่า?” อู้อวิ๋นเห็นหลิงเซวียนตื่นขึ้น จึงหันไปถาม
หลิงเซวียนเพิ่งจะสังเกตว่าพวกเขาทั้งหมดอยู่บนหลังของอู้อวิ๋น นึกขึ้นได้ว่าเพศผู้จะบรรทุกได้เพียงนายหญิงของตัวเองเท่านั้น หลิงเซวียนก็รู้สึกเก้อเขินทันทีว่าควรทำอย่างไรดี
อู้อวิ๋นเป็นพี่น้องร่วมสาบานของเขา หากเขาอยากจะร่วมปรนนิบัตินายหญิงคนเดียวกันกับเขา ไม่รู้ว่าเขาจะว่าอะไรหรือไม่?