อากาศเงียบลงทันที
ครู่หนึ่ง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะเย็นเยียบ สายตาตกตะลึงของลั่วซิน ยิ่งหัวเราะก็ยิ่งกลั้นไม่อยู่ ในที่สุดก็หัวเราะออกมาดังๆ
“เจ้าหัวเราะไปทำไม”
“สิ่งที่เจ้าพูดมา ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงจินตนาการของเจ้าเองหรือไม่” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูด พลางจับแขนของไป๋เฉินที่อยู่ข้างกาย “ลั่วซิน เจ้าป่วยก็ไปหาหมอผีดูตัวเถิด อย่าให้ลูกสัตว์ประหลาดที่เกิดมา ต้องได้รับผลกระทบจากสมองที่ไม่ปกติของเจ้าไปด้วยเลย”
เมื่อพูดจบ เพศผู้หลายคนที่อยู่ข้างลั่วซินก็ไม่มีท่าทีใดๆ
เพราะพวกเขาเลิกล้มความคิดที่ไร้สาระที่จะให้ลั่วซินให้กำเนิดทายาทให้พวกเขานานแล้ว
มั่วเป่ยพยายามคลานไปทางเจียงเนี่ยนเนี่ยน บนคิ้วของเขามีบาดแผลลึกถึงกระดูก ตอนนี้เมื่อเขาขยับ เลือดก็ไหลซึมออกมา
เลือดสีแดงสดไหลลงไปในดวงตา เขาไม่แม้แต่จะเช็ด ยังคงมุ่งมั่นคลานไปหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน
“เนี่ยนเนี่ยน ข้าผิดไปแล้ว...”
มั่วเป่ยพึมพำไปพลางคลานไปพลาง
หากแต่เดิมเขาเลือกที่จะอยู่ข้างเจียงเนี่ยนเนี่ยน ตอนนี้เขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ หรืออาจจะกลายเป็นคนสัตว์ประหลาดขั้นสูงไปแล้วก็ได้
“เดิมทีลั่วซินหลอกข้า ข้าถึงไม่ได้ตกลงอยู่กับเจ้า”
มั่วเป่ยยื่นมือไปจะดึงเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตามองเพศผู้ที่เจ้าของร่างเดิมเคยรักอย่างเย็นชา ผู้ที่เคยเพิกเฉยต่อความรักของเจ้าของร่างเดิม เหยียบย่ำหัวใจจริงใจของนาง บัดนี้เมื่อชะตากรรมตกต่ำถึงเพียงนี้ ถึงจะรู้สึกเสียใจ แต่ก็สายเกินไปแล้ว