แทบจะในทันใดนั้น หางทั้งเก้าของไป๋เฉินก็ควบคุมไม่อยู่ ปรากฏออกมาหมด
เมื่อเห็นหางสีขาวนวลปุกปุย ดวงตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที นางเพิ่งจะได้เห็นหางจิ้งจอกของไป๋เฉินในวันแรกที่ข้ามภพมา และคืนนั้นแสงสลัวเกินไป มองไม่ชัดเจน
บัดนี้ได้เห็นหางเหล่านี้อย่างชัดเจนแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป
ในวินาทีที่เกือบจะแตะต้อง สติของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็กลับคืนมา นางหันไปมองไป๋เฉินแล้วถามว่า "อาเฉิน ข้าขอลูบหางของเจ้าหน่อยได้หรือไม่?"
ใบหน้าของไป๋เฉินแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่ก็ยังกัดฟันพยักหน้า
เมื่อได้รับความยินยอม เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คว้าหางข้างหนึ่งมาลูบไล้ทันที
หางของเขานุ่มและสบายมือยิ่งนัก รอถึงฤดูหนาว กอดนอนด้วยคงอบอุ่นและสบายเป็นที่สุด
เขานึกว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนเพียงแค่ลูบหางเล่นเท่านั้น ใครจะรู้ว่านางกลับจับหางของเขาลูบไปมาเช่นนี้ แต่เดิมหางของจิ้งจอกก็บอบบางเป็นที่สุด ถูกแตะต้องเพียงครั้งเดียวก็แทบทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลูบไล้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ไป๋เฉินแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มี เพื่อไม่ให้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา
"อาเฉิน หางของเจ้านุ่มน่าสัมผัสเสียจริง..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดพลาง เอาหน้าเข้าไปซุกไซ้
ครั้งนี้ ไป๋เฉินกลั้นไม่อยู่ ครางออกมาอย่างแผ่วเบา
"เจ้า..." เจียงเนี่ยนเนี่ยนถึงได้พบว่าไป๋เฉินมีบางอย่างผิดปกติ "เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"
ไป๋เฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ส่ายหน้าอย่างยากลำบาก