เจียงเนี่ยนเนี่ยนจำเพศผู้คนนี้ได้ เพราะฝีมือไม่สูงนัก แต่เวลาทำงานเขากลับขยันขันแข็งที่สุดในหมู่คนสัตว์รุ่นราวคราวเดียวกัน
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเรียนรู้อย่างจริงจัง ทุกขั้นตอนปฏิบัติตามที่หล่อนสั่งอย่างเคร่งครัด
เป็นคนสัตว์ที่ดีมีจิตใจงดงาม แต่เหตุใดจึงมีนายหญิงที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี เอาแต่ใจและเกเรก้าวร้าวเช่นนี้?
“หลินชวน ตกลงจะไปหรือไม่ไป?”
เมื่อเห็นสามีสัตว์ยืนนิ่งไม่คิดจะตามนางไป หญิงสาวคนนั้นก็ร้อนใจ ตะคอกใส่สามีสัตว์ด้วยความโกรธ
หลินชวนย่อมรู้ว่าจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์หวังดีต่อเขา แต่ฝีมือเขาต่ำต้อยนัก อุตส่าห์มีสตรีสัตว์ยอมรับเขา เขา...
เมื่อเห็นเพศผู้ชื่อหลินชวนลุกขึ้นยืนคิดจะตามนายหญิงของตนไป เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะเอ่ยปากห้ามปราม แต่ป้าชุนข้างกายกลับยับยั้งมือของหล่อนไว้ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ให้ใครเห็น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างจนปัญญา หล่อนเข้าใจความหมายของป้าชุน
เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวเขา สุภาษิตว่าแม้ผู้พิพากษาที่ฉลาดก็ยังตัดสินคดีครอบครัวได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางไม่ใช่ผู้พิพากษา
ช่างเถอะ!
คนหนึ่งยอมถูกตี อีกคนยอมถูกตี
ชะตากรรมทั้งนั้น!
เพราะเรื่องวุ่นวายนี้ หลังจากนั้น ทุกคนก็รีบกินข้าวให้เสร็จ แล้วลุกขึ้นกล่าวลากันไป
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ตรงนั้น มองผู้คนจากไปทีละคน จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างประหลาด
บางที...ตัวนางเองอาจจะไร้เดียงสาเกินไป ที่คิดว่าด้วยความสามารถของนางจะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้!
“นายหญิง เราควรขึ้นไปบนยอดเขาได้แล้ว”
ไป๋เฉินเดินเข้ามา เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน