“นายหญิง อยากลงไปเล่นน้ำหรือไม่?”
หลันเพิ่งกลับมาก็เอาแต่จ้องมองเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนด้วยแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังแล้วถามขึ้น
เซี่ยงเนี่ยนเนี่ยน: 囧
เป็นยังไงกัน? คราวที่แล้วยอมลงไปเล่นน้ำด้วยกันครั้งหนึ่ง ยังจะติดใจไม่เลิกอีกหรือ?
“ไม่เอาหรอก!” เซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้าอยากนอน ขอกลับไปงีบสักหน่อยนะ~”
หลันพยักหน้าด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “ก็ได้”
เขาก้มลงอุ้มเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนจากเก้าอี้นอน แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
เมื่อวางคนลงบนเตียงแล้ว หลันก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้าพูด จะไปก็ไม่ไป จะพูดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนก็ไม่พูด จนเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนแอบขำอยู่ในใจ
“หรือเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้า?”
“ดี!”
หลันรีบเปิดผ้าหนังสัตว์แล้วขึ้นไปบนเตียงทันที ด้วยความเร็วที่คล่องแคล่วว่องไวจนเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนอดหัวเราะไม่ได้
ทั้งสองนอนอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครขยับตัวใดๆ ตอนที่หลันกำลังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ เซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนก็พลิกตัวกอดเอวของหลันเอาไว้ ทำเอาหลันตื่นเต้นแทบจะระเบิด ตอนที่หลันคิดว่าเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนจะมีท่าทีต่อไป ก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอมาจากข้างกาย
เอ่อ...
นางหลับไปจริงๆ ด้วย!
หลันถอนหายใจเบาๆ ในใจ จะทำยังไงได้เล่า นายหญิงของตัวเอง ก็ต้องเอาใจดูแลต่อไป!
เขาช่วยเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนทุบผ้าห่มให้เรียบร้อยอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโอบกอดเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนไว้ด้วยความพอใจแล้วหลับตาลง
การนอนหลับครั้งนี้ของเซี่ยงเนี่ยนเนี่ยนไม่ค่อยเป็นสุขนัก นางไม่คิดเลยว่าตัวเองจะฝันถึงกังหย่า และกังหย่าที่เต็มไปด้วยเลือดทั้งตัว อีกทั้งข้างๆ กังหย่ายังมีลั่วซินและสามีสัตว์ของนางยืนอยู่