ไป๋เฉินเหลือบมองคนอื่นๆ โดยสัญชาตญาณ หลังจากการแลกเปลี่ยนสายตากัน เขาก็ยิ้มและพยักหน้าให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน
"อันที่จริง ข้าก็รู้สึกคล้ายๆ กันว่าใกล้จะทะลวงแล้ว!" ไป๋เฉินมองไปที่อิ๋นชวน อวิ๋นเจวี๋ย และหล่านเยว่ "ดังนั้น ข้ากับมั่วฉือจะไปทะลวงก่อน เมื่อเรากลับมา พวกเจ้าสามคนค่อยไปพร้อมกันทีหลัง"
"ดี!" อิ๋นชวนพยักหน้า
"เจ้าจะทะลวงด้วยหรือ?" อวิ๋นเจวี๋ยขมวดคิ้วถาม
ไป๋เฉินพยักหน้า "ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตามการคำนวณจากเวลาเมื่อก่อน อย่างน้อยต้องหลังจากฤดูหนาวไปแล้วข้าถึงจะมีโอกาสทะลวง"
"แล้วเจ้าเล่า?" อวิ๋นเจวี๋ยมองไปที่มั่วฉือ
เมื่อมั่วฉือได้ยินคำตอบของไป๋เฉิน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่เขาก็ซ่อนสีหน้าไว้ได้ในไม่ช้า ยิ้มและส่ายหน้า "ข้าเดิมทีก็ถึงเวลาแตกทะลวงอยู่แล้ว ไม่ได้เร็วขึ้น"
อวิ๋นเจวี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ!
แต่ทว่าไป๋เฉินกลับดูไม่สบายใจนัก เดิมทีเขาไม่คิดอะไร แต่เมื่อได้ยินอวิ๋นเจวี๋ยถามมั่วฉือขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาก็นึกขึ้นได้ว่า หากเป็นอย่างที่เขาคิดจริง นั่นคงเป็นปัญหาใหญ่
"ถ้าอย่างนั้น ก็ตามที่ไป๋เฉินว่า ให้เขากับมั่วฉือไปทะลวงก่อน" เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดแล้วมองไปที่อิ๋นชวน อวิ๋นเจวี๋ย และหล่านเยว่ "ส่วนพวกเจ้า รอพวกเขากลับมาแล้วค่อยไป"
เหล่าสามีสัตว์ต่างพยักหน้ารับคำ
"เอาล่ะ ดึกแล้ว ข้ารู้สึกง่วง ข้าไปนอนก่อนนะ!"
เมื่อเจียงเนี่ยนเนี่ยนลุกขึ้น หล่านเยว่ก็ลุกขึ้นตามไปด้วย เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคืนนี้อาจถึงคิวของหล่านเยว่ ดังนั้นจึงเดินขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นบนอย่างสงบ