"นายหญิง ท่านเป็นอะไรหรือ"
มั่วฉือพบว่าสีหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยนดูไม่ค่อยดีนัก จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"จำเป็นต้องโยนทิ้งทันทีที่ฟักออกมาเลยหรือ" เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามอย่างไม่ยอมแพ้
"อืม" มั่วฉือพยักหน้า "การสืบทอดของเผ่างูเสวียนหวังเราเป็นเช่นนี้ แม้จะโหดร้ายไปบ้าง แต่นี่คือวิธีที่ทำให้พวกมันเติบโตได้เร็วที่สุดอย่างแท้จริง"
พอคิดว่าลูกงูน้อยจะถูกส่งไปทันทีที่ฟักออกจากไข่ จมูกของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็พลันร้าวราน น้ำตาก็ไหลรินโดยห้ามไม่ทัน
"นายหญิง ร้องไห้ทำไมกัน"
มั่วฉือร้อนใจ รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด น้ำตากลับยิ่งเช็ดยิ่งไหล สุดท้ายเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย
เหล่าสามีสัตว์ปลอบโยนอยู่พักใหญ่ อารมณ์ของเจียงเนี่ยนเนี่ยนถึงได้สงบลงในที่สุด
"นายหญิง ไม่ทรงอยากให้ลูกงูน้อยถูกส่งไปตั้งแต่เพิ่งฟักออกมาหรือ"
ไป๋เฉินมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่ขอบตายังแดงก่ำ รู้สึกปวดใจยิ่งนัก เขาหันไปมองมั่วฉืออย่างขุ่นเคือง คิดว่าเขาบังอาจเล่าเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ให้นายหญิงฟังได้อย่างไร
"อืม"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนร้องไห้หนักเกินไป แม้บัดนี้หยุดแล้ว แต่ก็ยังสะอื้นฮัก ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
"นั่นคือลูกครอกแรกของข้า ข้าอยากอยู่เคียงข้างพวกมันจนเติบใหญ่" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพลางมองมั่วฉือ "อาฉือ เจ้าคือพ่อของลูก เจ้ายอมใจสละพวกมันทิ้งไปจริง ๆ หรือ"
มั่วฉือแต่เดิมไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร เพราะตัวเขาเองก็เติบโตมาเช่นนี้ ทว่าเขาก็ตระหนักดีว่า หากไม่คล้อยตามเจียงเนี่ยนเนี่ยน เกรงว่านางคงจะร้องไห้อีกครั้งเป็นแน่