"พอเถิด ท่านอา! " เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา
"อย่างไรเสียหลันก็ช่วยชีวิตพวกเรา......"
มั่วฉือนิ่งอึ้ง หากมิใช่เขาและไป๋เฉินร้อนรนห่วงความปลอดภัยของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเกินไป จนไม่ทันสังเกตสัตว์ประหลาดทะเลที่ปรากฏกายอย่างกะทันหัน เหตุใดถึงเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้
แต่ไม่ว่าอย่างใด หากไร้หลัน พวกเขาและนายหญิงจะกลับมาโดยปลอดภัยได้หรือไม่ ยังเป็นที่กังขา นี่คือความจริง
เขาจำต้องยอมรับ!
"เรื่องหนึ่งก็เรื่องหนึ่ง บุญคุณช่วยชีวิตพวกเราจะตอบแทน แต่หากข้าพบว่า—" มั่วฉือหรี่ตาเข้าใกล้หลัน แววตาเต็มไปด้วยการคุกคาม "เจ้ามีเจตนาร้าย ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่"
หลันยิ้มพลางยักไหล่ "ไม่มีวันนั้นหรอก"
"นายหญิง เหลี่ยเฟิงพวกนั้นมาแล้ว!"
ในยามคับขัน เหลี่ยเฟิงพาอวิ๋นหลีมา เจียงเนี่ยนเนี่ยนแอบถอนหายใจโล่งอก
สมดังคาด ที่ใดมีบุรุษมาก ที่นั่นย่อมมีเรื่องมากนางอยากหลบหนีนัก~
"อวิ๋นหลี พวกเจ้ามาได้อย่างไร"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าหยิบมืออวิ๋นหลี แล้วเดินไปนั่งอีกด้านหนึ่ง
เหลี่ยเฟิงและอวิ๋นเจวี๋ยต่างสบตากัน แล้วเดินไปนั่งอีกฟาก
"ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ลั่วซินหายตัวไป!" อวิ๋นหลีขมวดคิ้วเอ่ย "เมื่อครู่มีเผ่าพันธุ์ไปหาพวกนาง พบว่าในถ้ำของพวกนางไม่มีผู้ใด และดูเหมือนจะจากไปได้ระยะหนึ่งแล้ว"
"ไม่มีผู้ใดพบว่าพวกนางไปแห่งใด ราชาอินทรีร้อนใจแทบบ้าแล้ว"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนชะงัก สบตากับไป๋เฉินและมั่วฉือ ก่อนเอ่ยขึ้น "พวกเราเห็นพวกนางที่เผ่างื้อน"
"พวกนางไปเผ่างื้อนหรือ" อวิ๋นหลีรู้สึกจนปัญญา