ในถ้ำหิน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถอดเสื้อผ้าจนหมด แล้วค่อย ๆ ก้าวลงไปในบ่อน้ำร้อน
ข้างนอก หลันพิงอยู่กับผนังถ้ำ นึกถึงบทสนทนาระหว่างเจียงเนี่ยนเนี่ยนกับมั่วฉือเมื่อครู่
แท้จริงแล้ว เขาเฝ้ารอพิธีร่วมสัญญาในคืนนี้มานาน แต่ไม่คิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะร่วมสัญญากับเขา
แต่ชัดเจนว่านางเป็นคนตอบตกลงเอง เหตุใดพอถึงวินาทีสุดท้ายนางกลับเปลี่ยนใจเล่า...
แต่หลันไม่รู้ว่า สิ่งที่เขาได้ยินไม่ใช่บทสนทนาทั้งหมด หลังจากที่เขาจากไป เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดตกและตัดสินใจจะร่วมสัญญากับเขา
น้ำอุ่นโอบรัดร่างกายของนางไว้จนมิด เจียงเนี่ยนเนี่ยนระบายลมหายใจออกอย่างพึงพอใจ แต่พอคิดถึงคืนนี้จะต้องร่วมสัญญากับหลัน นางก็อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
ถึงเวลานั้นจะให้ตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือไม่?
หรือจะรอให้หลันเริ่มก่อน?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเหมือนมีคนตัวเล็ก ๆ สองคนต่อสู้กันในหัว คนหนึ่งบอกว่า หล่อนคือนายหญิง ควรเป็นฝ่ายนำ อีกคนบอกว่า ในเมื่อเป็นนายหญิง ก็ควรจะได้ให้สามีสัตว์ปรนนิบัติ
สุดท้ายคนตัวเล็กทั้งสองก็ไม่ชนะใคร มีแต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนที่ยิ่งสับสนหนักขึ้น
อาบน้ำเสร็จ เจียงเนี่ยนเนี่ยนห่มหนังสัตว์ เดินออกมาพร้อมผมที่เปียกชุ่ม
หลันเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปอุ้มนางขึ้น แล้วรีบเดินไปยังถ้ำหินที่ใช้พักผ่อนอย่างรวดเร็ว
“นายหญิง ที่แท้ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องร่วมสัญญากับข้าก็ได้!” หลันหยิบหนังสัตว์ที่สะอาดผืนหนึ่งมาเช็ดผมให้นางอย่างอ่อนโยน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนใจสั่นวาบ รู้ทันทีว่าหลันคงได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับมั่วฉือเข้าจึงรีบร้อนจะอธิบาย แต่กลับได้ยินหลันพูดขึ้นอีกครั้ง