เมื่อไป๋เฉิน อวิ๋นเจวี๋ยและหลันกลับมา ท้องฟ้าก็มืดลงเล็กน้อยแล้ว
ทันทีที่เข้าไปในถ้ำ ก็ได้กลิ่นหอมอันเข้มข้น เข้าใจได้ทันที หันไปมอง ก็เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ตรงนั้น และอิ๋นชวนที่นั่งก่อไฟอยู่ข้าง ๆ
"กลับมาแล้วหรือ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "พอดีฉันก็เสร็จพอดี มารับประทานอาหารกันเถอะ!"
ไป๋เฉินวางเนื้อสัตว์ประหลาดที่จัดการเสร็จแล้วลง แล้วเดินมาที่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยน รับตะหลิวไม้จากมือของนางอย่างเป็นธรรมชาติ "นายหญิง ข้าน้อยจัดการเอง!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้าแล้วถอยไปยืนข้าง ๆ คอยชี้แนะไป๋เฉิน
อวิ๋นเจวี๋ยและหลันเดินเข้ามา มองหม้อหินที่กำลังเดือดปุด ๆ อดสูดดมไม่ได้
"ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ทำแบบเดียวกัน แต่นายหญิงทำให้มันหอมกว่าเสมอ"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองอวิ๋นเจวี๋ย "มีหรือ? ข้ารู้สึกว่ามันเหมือนกันนี่นา!"
หลันมองปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาด้วยความประหลาดใจ ในความคิดของเขา ตัวผู้ไม่ควรให้ตัวเมียทำงานเด็ดขาด ไม่ใช่แค่ในเผ่าเงือก แม้แต่ทั่วทั้งแผ่นดินสัตว์ประหลาด ก็ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน
"เป็นอะไรไป?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นหลันเหมือนกำลังเหม่อลอย อดถามไม่ได้
"นายหญิง... มักจะปรุงอาหารด้วยพระองค์เองอยู่เสมอหรือ?"
เมื่อครู่เขาเห็นชัดเจน ท่าทางการผัดของนายหญิงช่ำชองมาก ไม่เหมือนตัวเมียพวกที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ที่ไม่เคยต้องทำงานเลยสักนิด
"อาหารที่พวกเรากินกัน ล้วนเป็นนายหญิงสอนพวกเราเอง" ไป๋เฉินอธิบาย