อาฉือขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูด
สิ่งที่เขารู้แน่ชัดก็คือ เขาไม่เต็มใจที่จะร่วมสัญญากับลั่วซิน แต่ในบรรดาสตรีสัตว์ที่เขารู้จัก มีเพียงเจียงเนี่ยนเนี่ยนเท่านั้นที่เหมาะสมที่สุด
เขาเป็นเพศผู้ระดับดาวแปด ย่อมมีบุตรยาก สตรีสัตว์ธรรมดาไม่อาจให้กำเนิดทายาทแก่เขาได้
ทว่าบรรดาสตรีสัตว์ในเผ่าเดิม เมื่อรู้ว่าเขาทะลวงขึ้นสู่ดาวแปด ต่างพากันมาหาเขาขอร่วมสัญญา ด้วยความจำใจ เขาจึงเลือกที่จะใช้ชีวิตเพียงลำพังในป่าหลงทาง
เมื่อก่อนลั่วซินตามหาเขา และบอกว่าเป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ สามารถร่วมสัญญากับเขา และให้กำเนิดลูกสัตว์ได้ เขาจึงละทิ้งป่าหลงทางและติดตามนางมาที่เมืองหมื่นสัตว์
แต่ไม่คิดว่าสตรีสัตว์เจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะเพียงใช้เขาเพื่อช่วยสามีสัตว์ของนางเท่านั้น
"ข้าพอจะพยายามเข้าใจความรู้สึกที่เจ้ากล่าวถึงได้ เพียงแต่..." อาฉือกล่าวอย่างไม่แน่ใจ "ข้าอาจต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย"
เดิมทีเจียงเนี่ยนเนี่ยนเพียงอยากให้อาฉือรีบจากไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใจของนางกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง
อาฉือเพียงไม่รู้ว่าความชอบคือสิ่งใด เขามิได้ผิด ใยต้องมองดูทั่วแผ่นดินสัตว์ มีเพศผู้กี่คนที่รู้ว่าความชอบคืออะไร?
การที่พวกเขาหาสตรีสัตว์ร่วมสัญญา ล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
"เจียงเนี่ยนเนี่ยน เมื่อข้าหาคำตอบได้แล้ว ข้ามาหาเจ้าได้หรือไม่?"
จู่ ๆ อาฉือก็เงยหน้ามองเจียงเนี่ยนเนี่ยน แววตาเอาจริงเอาจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน