ลั่วซินพามั่วเป่ยออกจากบ้านหินของเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่นางมิได้กลับไปยังที่พัก กลับให้มั่วเป่ยพานางไปยังป่าหลงทาง
ไม่ว่าจะอย่างไร นางจำต้องหาทางนำอาฉือกลับมาให้ได้ ครั้งนี้ นางตัดสินใจจะร่วมสัญญากับอาฉือโดยเร็วที่สุด เช่นนั้นแล้ว เขาก็จะมิอาจหนีไปจากเงื้อมมือนางได้อีก
ระบบก็ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า ในหนังสือ อาฉือคือสามีสัตว์ของลั่วซิน เพียงนางหาทางทำให้เนื้อเรื่องกลับเข้าสู่เส้นทางเดิม บางทีเรื่องราวอาจดำเนินไปตามทิศทางที่ควรจะเป็น
บัดนี้ใกล้ถึงฤดูหนาวแล้ว เพื่อมั่วเป่ย นางยังมิได้สะสมเสบียงไว้มากพอ หากไม่ตามอาฉือกลับมา บางทีนางอาจต้องอดตายในฤดูหนาวนี้เป็นแน่
กว่าจะมาถึงป่าลึกลับได้ แต่ครั้งนี้ กลับแตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง
เมื่อมาถึงป่าหลงทางอย่างยากเย็น คราวนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อนเลยแม้แต่น้อย
เมื่อมองเห็นหมอกขาวโพลนไปทั่ว ลั่วซินถึงกับงงงัน
[ระบบ เหตุใดหมอกจึงหนาถึงเพียงนี้?]
ทั้งๆ ที่ครั้งก่อนที่มา นางเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แล้วยังหาของอาฉือเจอได้อย่างราบรื่นด้วย
[เจ้าบ้าน คงเป็นเพราะอาฉือไม่ต้องการให้ผู้ใดพบ จึงใช้วิธีใดวิธีหนึ่งทำให้เกิดหมอกหนาขนาดนี้]
ไม่ต้องการให้พบ?
ลั่วซินยิ่งแน่ใจว่า อาฉือรู้แล้วว่านางนำแก่นสัตว์ที่เขาหามาด้วยความยากลำบากมอบให้มั่วเป่ยทั้งหมด แต่นางก็มิอาจทำอย่างอื่นได้ มั่วเป่ยคือพระเอกของหนังสือเล่มนี้ นางในฐานะนางเอกจำต้องหาทางทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว
แก่นสัตว์คือหนทางเดียวที่จะทำให้เขาเติบโตเร็วขึ้น
"อาฉือ ข้ามาแล้ว!"
ลั่วซินประสานมือเป็นรูปแตรตะโกนเข้าไปในป่า
"ข้ารู้ว่าเจ้าคงโกรธที่ข้าแอบเอาแก่นสัตว์ที่เจ้าเหนื่อยยากได้มาให้มั่วเป่ย ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว เจ้าออกมาสิ ได้หรือไม่?"